Gedichten

BELANGRIJKE TITEL

Er is een woord

hij is heel klein

ik kreeg hem

van mijn ouders

Er is een woord

ik mocht het zijn

ik kreeg hem

op mijn schouders

Dat kleine woord,

een grote gift

ik werd het

onbewust

Dat kleine woord

ik mocht het zijn

jouw kleine

grote Zus

VEURBIJ DE TIED

Soms rie’k ’s aovends naar huus langs oen thuus

en kieke dan altied evenpies opzied

ik wete da’k achter de dichte gerdienen

oen bekende gezichte zal vienden

deurleefd deur jaoren verdriet en zorgen

ekregen deur gistern, of de dag van morgen

zittend in oen stoel starend naor … waornaor?

middenin oen gevuul varend, vurt van daor

 

en a’k dan ’s aovends zo langs oen huus rieë

en oe achter de dichte gerdienen zieë

vuul ik mij altied zo bezwaord en schuldig

waorum he’k zo’n haost en bin’k zo ongeduldig

de tied jag mij op, ik scheure langs oen thuus

’t giet langs oe hin, mar ik wille rap naor huus

heb zoveule te doen, mien leven wacht op mij

en ie zit achter oen gerdienen. Zo ver weg, zo dichtbij!

 

^^^^

^^^^^^^^

Karstgemis

KarstMIS!  KarstMIS!

Wat een gezellig feest,

allent is Karst umme te vieren

mar missen doe’k dan het meest

want missen mit de Karst, is arger as normaal

‘k vuule dan nog meer as aans, wij bint nooit meer totaal

Y

B

H

Ze reist as een golf

Ze weit deur de bos

zonder wiend zonder bomen

ze zingt in een taal

zonder zinnen zonder woorden

 

Ze rolt as een golf

zonder kust zonder kaante

ze schrouwt in heurzölf

zonder schroom zonder schaamte

 

Ze schreit lege ogen

zonder snik zonder traonen

ze reist deur de tied

zonder komen zonder gaon

 

De zinne ‘ze rolt as een golf zonder kust zonder kaante’ komp uut een gedicht van Rieks Siebering en was onderdeel van een opdracht van de schriefwarkgroep in Beilen.

Vergeten taal

 

Als je soms de taal vergeet

waarmee je bent geboren

als je geleidelijk aan niet weet

wat te doen met woorden

 

Als je soms een ding niet weet

die je altijd hebt geweten

als je geleidelijk aan vergeet

dat je steeds meer gaat vergeten

 

Vergeet jij straks dan ook mijn naam

die jij mij hebt gegeven

weet jij niet meer van jouw bestaan

wat is dan nog het leven

 

 

Ofeweken

Waor bint de wieken
van vrogger ebleven
zoveul water
um oons huus
a’k mien ogen slute
vuul ik weer de angst

op mien kleine fietsie
mus ik der bij langs
zwiemelnd en zweiend
was ’t slim uutkieken
mit zien dreiend

want in de wieke
zat de bullebak
wussen ze oons te melden
en as die oe te pakken kreeg
koj het nooit meer naovertellen

het water mus vurt
en maakte plekke
veur geasfalteerde wegen
mar toch koom ik
in gedachten
die bullebak steeds weer tegen

 

 

 

Lees verder Ofeweken