Gedichten

Het kiend in mij is altied in mij

 

Mien innerlijke kiend

zo wied vurt hef zij

hiel lange en vast‘ eslèupen

in Morpheus narms ekrèupen

gleed de tied an heur veurbij

Mien innerlijke kiend

 

As maagie stönd zij veuran

en altied was zij derbij

veur schik en ginnegappen

snikproestend lol te trappen

onschuldig, dat was zij

As maagie stönd zij veuran

 

En toen waren daor die mèensen

zij keuzen tegenpartij

zij pestten en zij pleugen heur

totdat het maagie stille weur

zij uutèendelijk niks meer zei

En toen waren daor die mèensen

 

Nou is mien gekwetste kiend

aoverbezorgd umme mij

dan kriebelt zij mien zied

een hiele lange tied

is zij opiens derbij

As mien gekwetste kiend

 

Ik wil heur vaste holden

smeeke blief bij mij

want ‘k lefe veule lichter

mit een lach op mien gezichte

en heur hiel dichtebij

Wil ik heur vaste holden

 

Mien innerlijke kiend

Ode An Mien Moe

 

En nog kan’k oe zien staon

al he’k mien ogen dichte

zo wied vurt hier vandaon

warmdruppelt braandt een traon

traog op mien gezichte

En nog kan’k oe zien staon

 

Mit schölk en schörreldoek

waj altied in de weer

de keuken en de does

wördden steeds weer opepoetst

ontdaon van stof en smeer

Mit schölk en schörreldoek

 

Soms vuul ik nog oen narms

zorgzaam en steunzachte

troostend umme mien lief

as een vertrouwd verblief

een kostbare gedachte

Soms vuul ik nog oen narms

 

Och, as ik toen iens wus

dat ie ooit vurt zölden gaon

en ikke wieder mus

nooit meer oen zwei of kus

mien lèven zöl stille staon

Och, as ik toen iens wus

BETRAPT

 

Stille vlinders ontwaakt uut hun winterslaop

nao het staren in de zeeblauwe kleur

van heur ogen, gericht op hum, ’t jonge schaop

Volwassenheid dringt zich op, rök de geur

 

van ‘t greune grös dat zien prilte bevrijdt

en zien duust’re verlangen um heur te umarmen

Wordt zien heim’lijke dromen straks warkelijkheid

zal hij mit zien gloed heur harte gaon verwarmen?

 

’t vuur likt zien lippen, donshaorties verbraand

heur zeeblauwe ogen kleurt kort zien verstaand

as de juf iniens naost zien taofeltie stiet

 

zien hiete brein verzwakt al zien krachten

as zij vrag: ‘Waor zit ie mit oen gedachten’

vervluukt hij beschaamd zien puber tied

 

 

MEVROUW VAN DER SLEEDEN

Heden

deel ik u mede

dat mevrouw Van der Sleeden

een paar uur geleden

van de trap is gegleden

Zij vergat een paar treden

riep een paar gebeden

en rolde naar beneden

aangekomen op de harde vloer

vloekte zij en liet een boer

haar man die dit hoorde

zei dat het hem stoorde

dat dergelijke woorden

niet hun huis toe behoorden

Heden

deel ik u mede

dat de man van mevrouw Van der Sleeden

een paar uur geleden

van de trap is geduwd óf gegleden

en toen is overleden

Ik weet. Dit gedicht is bar en boos!

Zonder fatsoen en geheel respectloos

Maar heus, ik kan er niks aan doen

Die Vrouw Van der Sleeden die kent geen fatsoen!

BELANGRIJKE TITEL

Er is een woord

hij is heel klein

ik kreeg hem

van mijn ouders

Er is een woord

ik mocht het zijn

ik kreeg hem

op mijn schouders

Dat kleine woord,

een grote gift

ik werd het

onbewust

Dat kleine woord

ik mocht het zijn

jouw kleine

grote Zus

VEURBIJ DE TIED

Soms rie’k ’s aovends naar huus langs oen thuus

en kieke dan altied evenpies opzied

ik wete da’k achter de dichte gerdienen

oen bekende gezichte zal vienden

deurleefd deur jaoren verdriet en zorgen

ekregen deur gistern, of de dag van morgen

zittend in oen stoel starend naor … waornaor?

middenin oen gevuul varend, vurt van daor

 

en a’k dan ’s aovends zo langs oen huus rieë

en oe achter de dichte gerdienen zieë

vuul ik mij altied zo bezwaord en schuldig

waorum he’k zo’n haost en bin’k zo ongeduldig

de tied jag mij op, ik scheure langs oen thuus

’t giet langs oe hin, mar ik wille rap naor huus

heb zoveule te doen, mien leven wacht op mij

en ie zit achter oen gerdienen. Zo ver weg, zo dichtbij!

 

^^^^

^^^^^^^^

Karstgemis

KarstMIS!  KarstMIS!

Wat een gezellig feest,

allent is Karst umme te vieren

mar missen doe’k dan het meest

want missen mit de Karst, is arger as normaal

‘k vuule dan nog meer as aans, wij bint nooit meer totaal

Y

B

H

Ze reist as een golf

Ze weit deur de bos

zonder wiend zonder bomen

ze zingt in een taal

zonder zinnen zonder woorden

 

Ze rolt as een golf

zonder kust zonder kaante

ze schrouwt in heurzölf

zonder schroom zonder schaamte

 

Ze schreit lege ogen

zonder snik zonder traonen

ze reist deur de tied

zonder komen zonder gaon

 

De zinne ‘ze rolt as een golf zonder kust zonder kaante’ komp uut een gedicht van Rieks Siebering en was onderdeel van een opdracht van de schriefwarkgroep in Beilen.