Verhalen / columns

De Baos en ikke beleeft van alles. Dizze verhalen staot umme de weke op donderdag op Regionieuws Hoogeveen.nl mar natuurlijk ok op mien Facebook pagina

Levertraonen

Bi’j ok al egrepen deur het griepvirus? Of misschien hej zölfs de mannengriep wel te pakken. Nou! Dan he’k barre medelieden mit oe heur. Want dan bi’j ja dood- en doodziek.

Oons halve gezin lag vleden weke veur pampus vanwege mannengriepverschienselen. Ze kuchten, rochelden, blaften en piepten der wat an of. Allent de Baos en ikke waren nog op de bien. Mar wij hadden dan ok de neudige veurzorgsmaatregelen etröffen. Ikke dan. Dat dachten ie zekers al. Oonze keukenla lig vol mit vitamine A, B, C, D en E tabletten. Magnesium. Mit en zonder Citraat. Calcium. Davitamon Compleet en Totaal. En toen a’k lest bij de drogist ware, zag ik een duusie ‘Goed Humeur’ capsules liggen. Daor he’k der gelieks mar een stuk of wat van mitenèumen … Ie kunt ja nooit weten. Kan der altied een paar bij de Baos in ’t eten drukken, as hij franterig is.

Lèestdaags wa’k trouwes zölf ok een beetie van ’t rabat. Hoe dat kwaamp? Oooh man, man. Dat za’k oe vertellen.

’s Aovends ha’k niet zoveule e-èten, umda‘k ruumte aover mus holden veur al die tabletten. Vanzölf. Rommelend in de keukenla snuide ik tussen alle flessies, potties en pakkies. Ik had al een beste lading op ’t aanrecht liggen toen mien oge iniens völ op een nei uutziend flessie.

‘Hé Baos!’ schrouwde ik, intied ik het gruune ding de locht in höld. ‘Was dit nou dan? Ik wus niet iens daw ‘t hadden.’

Hij stund mit zien haanden vol smerige borden veur mij en keek mit opgetrökken wenkbrauwen naor de inhold van mien haand.

‘Is dat niet die levertraon die aj van oonze Noorse schoondochter ekregen hebt? Die wol ze ja veur oe mitnemen.’

Mit mien ogen tot spleeties dicht eknepen, prebeerde ik te lezen wat der op ’t etiket stund. Kun der niks van maken. Dan was ‘t vaste Noors. Mar ’t kön van mien part ok wel Russisch of Pools weden. Ik zieë ’t verschil niet.

‘Mar eh … waorumme hef ze mij eigenlijks vloeibare levertraon mitenèumen?’ vreug ik verbaosd. ‘Dat spul is ja niet te zoepen en volgens mij ha’k wel ezegd da’k graag levertraon tablètten wol hebben.’

Iene veur iene zette de Baos de borden in ’t ofwasblikkie, lèut der hiet water bij in lopen en pök borstel en ziepe uut ’t aanrechtkastie.

‘Vrouw Biel. Ik heb oe zölf heurn zeggen daj de vloeibare variant wolln hebben heur. ’t Is oen eigen schuld. Nou zuj ’t gebruken ok!’ Tiebelend mit ’t flessie, keek ik hum recht in d’ogen. Ik zagge metiene redenen umme ok iens wat van die bocht deur zien karnemelksepap te smieten. Die rommel smak toch al naor lauwe speie. Dan völlen een paar levertraonties meer of minder ok niet meer op.

‘Nou!’ zee ik kribbig. Ie kunt wel iens geliek hebben (…) Dan mu’k der mar an geleuven. En dan derbij. Ik hebbe gien tied veur griep.’ Mit ’t flessie in mien linkerhaand dreide ik veurzichtig de doppe der van of en legde die op ’t aanrechtblad. Uut de bestekla greep ik de grootste eetlèpel die a’k mar kön vienden. ’t Was nog net gien sliefe. Des te eerder wa’k der vanof ja. ’t Spul lèup der dunne uut en mit de lèpel veur mien mond stun’k paraat umme een beste slikker te nemen. De Baos zat intied mit zien beide haanden in ’t ziepsop en loerde andachtig hoe of ‘t mij vergung. En ie raodt ‘t al … toen de joechte mien smaakpapillen bereikten, schèut ik minstens viemveertig jaor terogge in mien herinnerings. Ik zagge mijzölf weer bij mij mien moe in de keuken staon. Te rèren umme zoveule smerigheid.

De levertraonen sputterden mij uut mien ogen, die van ellende alle kaanten opvlèugen. Van links naor rechts. Van boven naor beneden. Net de wiezers van een klokke. Die op tilt slat. Mien mond had intied de grootste muite umme de eulie binnen te holden. Laot staon deur te sloeken. Kokhalzend lèut ik der een paar straolties uutzevern. Op mien shirt en aover mien spiekerbroek.

‘GADVERDAMME!!!!’ bèulde ik het uut. ‘Wat ver-skrik-ke-lijk GOOR!! Dat walgelijke draankie smak naor kold rottend vissewater.’

‘Och, mien doefie toch!’ lachtte de Baos, speuls mit de afwaskwaste naor mij wiezend. ‘Dat is ja niet zo gek. ’t Is toch ok viseulie. Dat smak naor vis. Wat haj dan edacht?’

‘Oooooohhhhh BAH’ karmde ik deur, mit mien beide haanden tegen mien mond edrukt. ‘Nou wee’k ok weer waorumme mien moe later capsules veur oons kochte. Dat was ja je reinste kiendermishandeling toen mit die joechte.’

De Baos legde de kwaste vurt, veegde zien natte haanden of an zien broek en slèug beide narms umme mij hin. Stief drukte hij mij tegen zich an, intied hij zien neuze verbörg in mien haornen.

‘Stille mar heur, mien viswiefie. Ie kunt zo dommiet altied nog een Goed Humeur tablettie innemen. Mar gooi ie oen goed straks wel bij de wasse? Aans wee’k zeker daj alle katten achter oe an kriegt aj dalijk de honden uutlaot.’

Van hamsterwangen tot poedelnaakt

De Baos en ikke hebt ruzige weken achter de rogge. Mit een femiliebarbecue bij oons thuus en meerdere verjaordagen. Waoronder die van mijzölf. Elk jaor vanneis bedèenk ik mij da’k mien verjaordag niet gaore vieren. Zo ok dit jaor. Want dat gef ja zo’n drokte en gedoe. En ie hebt der as jaorige gien klap an. Ie bint ja d’hiele dag an ’t sjouwen en slepen!

‘Ach, doefie toch’ zee de Baos toen ‘k hum mien idee veurlegde, riedende naor oons zoveulste feessie. ‘Dat zeg ie elk jaor. Mar as ’t zover is, geniet ie zölf ’t meeste. En dan derbij: wees bliede daj ’t vieren KUNT.’

‘Jaa, jaa … Baos’ gromde ik intied ik mit mien kop veuraover ebèugen in mien tasse zat op zeuk naor mien rooie lippenstift. Waorumme he’k ok altied zo’n dikke bende in dat ding, vrèug ik mijzölf of. Ik zagge een stuk of wat smerige zakdoekies, kassabonnen, een half-verrotte banane, kauwgompies lös op de bodem, mit daornaost een penne in twei stukken. Zölfs een BH kwaan’k tegen. Kön mij niet herinneren da’k die der zölf in had estopt. En waorumme al hielemaolt niet.

‘Kuj ’t vienden Vrouw Biel?’ vrèug de Baos. Hij zat ontspannen onderuut ezakt achter ‘t stuur, zien blik geconcentreerd op de weg ericht. ‘Ie hebt hum vaste weh bij oe. Mij donkt. Mit die tasse van oe kuw wel een volle weke op vekaansie. ’t Verbaosd mij niks of ie trekt der zo dommiet nog een slaopzak uut.’

Grammieterig keek ik hum an. Meende hij nou dat hij grappig was of zo? Mien tasse en ikke hebt al vaker dan iens bewezen dat wij van grote weerde bint. De Baos hoeft mar wat op te nèumen wat hij neudig is en ik tover ’t teveurschien.

Een pleister of postzegel? Jow!

Een paperclip? Natuurlijk he’k die!

Een asperientie? Absoluut! Absoluut!

Dus!

Opgelocht stèuk ik mien stiffie de locht in. Daor ha’k hum dan eindelijks. Ik trökke de doppe derof en duwde het kleppie van ’t autospiegeltie naor boven.

Ik wördde niet zo bliede toen a’k mijzölf in ’t vizier kreeg. Wat zag ik der ja old en versleten uut. Bah! Wat een narigheid is dat toch, dat older worden. Hej ‘t in de kop eindelijk allemaolt onder controle, begunt de rest te zakken!

‘Baos, vien’j ok dat mien kraaiepooties barre opvalt de leste tied?’ Mit a’k ’t hum vrèug, trök ik ’t vel van mien beide oogleden zo wied naor boven da’k net een Chineesie leeke.

‘Ja jong. Zekers! Vien ik ok! A’k oe ware, zu’k een facelift nemen. Knap ie vaste van op. Mar eh … hol ie oen schoenen wel an asteblieft? Ik heb der gien belang bij zo dommiet oog in oog te staon mit oen eksterogen.’

Lachend um zien eigen grappie schuddeboekte hij ’t uut.

’t Is ja net een dierentuune bij oe’ vervolgde hij zien betoog. ‘Kraaiepooties, eksterogen … ’t zöl mij niks verbaozen of ie zit zo dalijk nog poedelnaakt naost mij ok.’ Hij lachtte nou nog harder, waordeur de traonen hum aover de wangen lèupen.

‘Ja toe mar weer ieë, mit oen apestreken’ gromde ik terogge. ‘Ik hope daj oe in de broek miegt mit oen flauwe praot. En trouwes a’k oe ware zu’k ok wat laoten doen an oen eigen kop. Veural an die hamsterwangen van oe.’ Zo! Daor ha’k hum mooi te pakken. Of niet dan!

‘Hé, old doefie van mij’ hinnikte hij kiepig as een kiepe zonder kop. Hej misschien even een zakdoekie veur mij? Tjonge, jonge, ‘t water löp mij uut de neuze.’ Hij wreef intied mit de mouwe van zien jasse langes zien beide ogen, die der nogal glazig uutzagen.

‘Puhhh!’ mosterde ik. ‘Dat dèenk ik niet. Mar misschien he’k nog wel een slaopzak veur oe in mien tasse. Die maj weh gebruken …’

Toen wij nao een kwartiertie ankwamen op oons feestadres, ha’k nog steeds gien antwoord op mien vraoge. Mus ik mien verjaordag nou wel of niet viern ankomende weke?

‘Och, Vrouw Biel. Vier hum nou mar gewoon’ antwoordde de Baos. ‘Want ie weet toch wat ze zegt? Jaorig weden is gezond. Onderzeuk hef anetoond dat mèensen die meer verjaardagen viert langer leeft.’

Grammieterig in de kop

Ik valle mar metiene mit de deure in huus. De Baos en ikke hebt woorden ehad. Ja, nou heur ik jullie dèenken. Die beide? Ja jong! Deur zien schuld haw gedonder in de glazen. En dat kwaamp in dit geval deur de glazen. Snap ie ’t nog? Nou, muj iens heurn.

Vrijdag veur een weke ha’k een middagie vrij enèumen. De Baos is zowat elke vrijdag bij huus en dan viendt hij ‘t barre mooi umme samen iets te undernemen. Zölf vienk ’t barre mooi umme op mien vrije dag wat an te rommeln in huus. Op de maote van de meziek een beetie deur oons huus hin zwabbern en mit blèren. As de Baos thuus is, doe’k dat niet. Ten eerste viendt hij het niet gezellig a’k an ’t wark binne en ten tweide viendt hij mien gezang niet umme an te heuren.

‘Doefie’, zee hij een tiedtie terogge toen a’k ’t weer iens op een zingen zette. ‘Hol der as-te-blieft mit op. De buurvrouwe döt de roeten ok al dichte. Die viendt oe vaste ok gien Willeke Alberti.’

‘Poehh!’ antwoordde ik. ‘Ik wete écht weh da’k niet op heur lieke heur en mien spiegelbeeld trouwes ok niet.’ Ik vund ’t zölf wel een goed gelukt grappie, mar de Baos lachtte der niet umme. ‘Hé jong! Tis nog niet veurbij, blief mar bij mij’ zung ik der lachend nog een schöppie bovenop. Toen de Baos zien beide wenkbrauwen haoste bovenop zien kop had zitten, wus ik zeker dat hij het repertoire van Willeke Alberti niet kende.

Mar goed, vleden weke wolden wij een ende toeren op de motor, want dat viene wij allebeide barre mooi, mar doere wij veuls te weinig.

‘Ik gaore vanmorn eerst de roeten butenumme an de bovenkaante lappen heur. Mij donkt dat is nog nooit gebeurd sinds wij hier woont’ meldde de Baos toen a’k vurt gunge. Gloepends best plan, zo dochtte mij! Ladders en ikke bint niet zo’n goeie combinatie, ik hebbe ze ok altied in mien panty’s. De Baos daorentegen drag die ondingen nooit en mag ok nog iens slim graag kliedern mit water. Is dat dan niet een merakels mooie WIN-WIN situatie? Leek mij weh!

Toen a’k ’s middags thuus kwame van mien wark was ’t roem 30 graoden en was mien glazenwasser nog steeds drok bezig mit sponze en trekker.

’t Löp een beetie tegen mien maj’ schrouwde hij naor beneden. ‘Ik ontdekte vanmorn lekkage an oons dak, dat mus ik eerst oplappen. Ik bin bange dat dit nog wel een paar uren duurt.’

Ik zette mien fietse in de skure, smeerde oons een paar sneegies brood en zöcht een plekkie in de schaduw.

‘Wat is de bedoeling dan nou?’ vrèug ik hum toen hij naost mij gung zitten en zien taanden in zien broodtie zette.

‘Nou, dat lek mij weh dudelk of nie’ antwoordde hij. ‘Wij zölt eerst wieder mutten mit die roeten. We kunt der toch moeilijk halverwege mit stoppen.’

‘Wij????’ schèut ik uut. ‘Woj daormit zeggen da’k op mien vrije dag roeten murre lappen? Mit dit hiete weer? A’k dat eweten had, wa’k op mien wark ebleven.’

Ik zagge de Baos zien kaken ongeduldig hin en weer gaon umme de resten van zien broodtie weg te sloeken veur hij antwoorden kön.

‘Vrouw Biel!!! Ik staor hier ok op mien vrije dag heur. Ik gung ok liever wat aans doen. As ie nou dommiet véur thuus begunt, dan doer ik de achterkaante en binne wij gelieke klaor. Griepe wij daornao de motor.’

Mit een vuurrooie onweerskop, gung’k an de slag mit water en ziepsop. Trappie op. Trappie of. Trappie op. Trappie of.

Toen oonze roeten umme drei ure blönken as de kale koppen van mien beide breurs, smeet ik het smerige water aover de straotstienen achter thuus.

‘Hééééj,’ bèulde de Baos. ‘Nou wij toch bezig bint, wij kunt de roeten van oonze skuurties ok wel eempies doen.’

Té krange in de kop umme der tegenin te gaon, vulde’k mien ummer weer mit nei water, kwakte der een scheute ziepe bij en lèup op raozend hoge poten oonze tuun hin. Vanuut mien ooghoeken zag ‘k hum op de tippe van oonze blokhutte staon, drok an ’t marteln mit de tuunslauwe. Nou gung’k hij zekers ok nog alle bloempies water geven. Hels as een jachthond vrèug ‘k mij of ow zo dommiet nog wel vurt gungen. De dag was ja al haoste umme zo zachiesan.

Toen ’t klussie een half ure later eindelijk klaor was, bromde de Baos dat hij nog eempies under de pompe stapte. Grammieterig staarde’k in de spiegel naor mien ontplofte spiegelbeeld. Nou hadden wij mooie skone roeten, mar wa’k zölf net een verzèupen katte. Daorbij hadden wij ok nog iens gezeur umme verlèuren tied.

Eempies later stuiterde de Baos fris en fruitig weer naor beneden, greep zien motorsleutel uut de la, stèuf de keuken deur en rèup: ‘Hé Willeke! Kuj bij oen spiegelbeeld vurt komen? Waornao hij dubbeltonig begunde te zingen: ‘Tis nog niet veurbij, blief mar bij mij …’

Maxx

Zit jullie ok op Facebook? De Baos en ikke weh. Al doere wij niet aans as moppern en mekkern daw der of wilt. Wij zegt ok altied tegen menare dat het oons niet interesseert wat een aandere döt. Mar ondertussen bliew nog steeds loeren naor wat iederiene veur prachtige dingen beleefd. En verdomd as ’t niet waor is: Die bint vake prachtiger dan oonzend. Veural de foto’s. Mar dat kan natuurlijk ook an oonszölf liggen. De Baos zeg vake da’k een vrömde kop trekke op foto’s. En ik viene dat hij op een foto altied dronkent lek.

‘Vrouw Biel, zee de Baos lestdaags nao het eten toen ‘k hum een paar perfect uutziende plaaties under de neuze drokte. ‘Ie mut niet alles geleuven wat die mèensen op Facebook zet. Die lui laot allent mar hun mooiste foto’s zien. Ik hebbe op Facebook nog nooit iene in een tandartsstoel zien zitten mit een grote klemme in de mond en een paar beblödde watten an weerskaanten.’

Ofwezig knikte ik mit mien kop intied ik deur scrolde, want ik zagge een foto langes komen van een klein, zwart gevlekt hondtie die op zuuk was naor een nei golden maandtie.

‘Hé jong! Muj dit iens heuren’ bèulde’k enthousiast. ‘De tante van een vriendin van mien nichie en die heur buurvrouw bödt een twei-jaorig hondtie an umdat zien bejaorde baosie der niet meer veur zorgen kan. Zielig nie? Zöl dat niet wat veur oons weden? Kunnen wij ok iens een keer mooie foto’s op Facebook zetten.’

Andachtig bekeek hij het hondtie en zee tot mien grote verbaozing da’k mar mus reageren daw wel belang hadden bij het diertie.

‘Daor hew ’t al zo lange aover mien doefie’ zee de Baos, intied hij de smerige borden op ’t aanrecht zette. ‘Een hondtie derbij. Hoe heet hij trouwes?’

‘Maxx’ zee ik. ‘Wel een stoere name of nie veur zo’n klein ding.’ Daor achteran zee ik dat hij naor mien idee verneumd was naor het racemonster Max Verstappen. De Baos antwoordde daorop dat d’olde eigenaar waarschijnlijk nog nooit van Max Verstappen heurd had. Mar naor zien idee gewoon graag naor omroep Max keek. Nou ja! ’t Mèuk ja ok niks uut. As ’t biestie mar een name had of niet dan!

Ik typte under het bericht da’k wel belang had bij het hondtie en da’k de eigenaar goed kende. Dat zette zoden an de diek, want wij kunden gelieks d’aandere dag komen kieken.

Toen ‘k ‘t kleine mormeltie zagge, wa’k metiene verkocht. Dat begriep ie zekers weh. Ik har hum wel gelieks mit naor huus willen nemen.

‘Wij slaopt der eerst mar iens een nachie aover mien maj’ zee de Baos. ‘Kieken aj der morgenvrog nóg zo aover dèenkt.’

D’aandere dag hadden wij der een maandtie, een pute hondenvoer, speulties en een klein bollegie wol op veier pooties bij.

Ik appte oonze femilie en vrienden daw een mooi neigie hadden en lèut ze der nog eempies naor raoden.

‘Jullie kriegt zekers een naokomertie’ grapte mien lolligste vriendin. ‘Of woj soms oma?’ reageerde een aandere.

As antwoord stuurde ik vrolijke foto’s en uutbundige filmpies van oonze haorige huusgenoot en appte dat hij al zo snel wende an oons gezin.

Vol vertrouwen op een goeie nachtrust gungen wij die aovend naor bedde. De beide honden in heur eigen maandtie. Locht uut. De gerdienen dichte.

Wij lagen der nog gien vief minuten in toen het gedonder begunde. Der klönk geblaf en gekrab van beneden. Dat betiekende weinig goeds zo dochtte mij. Die mus ik iens even een flink pak op zien pèense geven.

Ik slingerde mien bienen uut bedde, daverde de trappe of, trök de deure lös en keke regelrecht in een paar dröp oogies umringd deur zwartzachte wol.

‘FOEI’ fluusterde ik en greep Maxx daorbij zachthaandig in zien nekke. Hij vund ‘t óf wel een mooi spellegie óf hij was toch barre benauwd veur mij, want hij bleef mar deur blaffen en deur de kamer stoeven. Op een gegeven moment was hij zo an ’t boekslagen … Ik dachte dat hij der nog in zöl blieven jong.

Rond een uur of twei was hij eindelijk stille en nüstelde hij zich, schor van ’t keffen en hielemaolt an de latten van dat ge-ren, in zien maandtie.

Kats uuteput nao de zoveulste keer op en neer de trappe of lopen, gung’k weer naost de Baos liggen. Die dreide zich umme, zuchtte een paar keer diepe en zee: ‘Nou, oma. Ik dèenke dat oen Max Verstappen eerder verneumd is naor Mad Max heur. Tjonge Jonge. Wat een domme dogge. En zet dát mar niet op Facebook.’

Drok doen in toen

Bint jullie ok zo bliede dat wij verlöst bint van d’ hitte? Ikke wel heur! Ik slaope weer deur as een pasgeboren poppie nao de leste flesse. Ok de Baos is weer bèter te passe deur dizze ofkoelings. Noe kan hij eindelijk weer zien grootste hobby uutoefen.

‘Doefie’, zee hij veurige weke. ‘t Wordt zundag mooi weer. Zullen wij de barbecue anstikken? Neuge wij Garriet en Gea ok uut. Gaore wij eerst een best ende fietsen.’

Dat vun’k een allerbarstens goed idee van de Baos. Ik trökke gelieks mien tillefoon uut mien kontebuuze umme heur een appie te sturen. Gea was metiene te porren veur oons prachtige plan. Zij stuurde vief blauwe doempies, twei zunnegies en een hompe vleis weerumme. Makkelijk toch? Of niet dan! Die plaaties zorgt derveur dat wij allebeîen metiene begriept hoe oonze buie der bij hangt.

‘Ik gaore mit oe mit bosschuppen halen heur’,  straalde de Baos zaoterdagmorgen. ‘Zal ik oons iens eempies een paar mooie stukkies vleis uutzuken.’

In de supermarkt anekomen, racete hij metiene richting slagerij ofdeling. Staond veur een krattie komkommers zag ik hum vanuut mien ooghoeken d’iene nao d’aandere vleisverpakking in oons karregie smieten. Speklappen. Karbonades. Worsten. Hamburgers. Spare ribs. Bezorgd vrèug ik mij of of mien puutie slaot der zo dommiet nog wel bij zöl passen, dat begriep ie weh.

‘Hé maot, rèup ik aover de stellings hin, intied hij zien haanden in de koeling stèuk umme twei porties Schaschliks te griepen. ‘Wat bi’j van plan jong? Wij kriegt gien hiel weeshuus te èten.’  De Baos grijnsde, pakte de beide schalen tegelieke op en wupte ze mit ien armslag aover de raand van de karre.

‘Vrouw Biel!’ antwoordde hij. ‘Wij gaot een lange fietstocht maken. Die lui hebt naoderhaand vast en zeker zo’n honger as een peerd. En ik wille beslist niet te weinig in huus hebben.’

Schuddekoppend lèup ik deur. Daor völ niet tegen te praoten. As die keerl wat in zien kop hef, dan hef hij ’t niet in zien konte. En mèensen. Ik dachte mar zo: As ter vleis aover bleef, dan hadden wij de dagen dernao ok nog wat te èten ja.

Zundags was ’t een gloepens mooie dag umme te fietsen. De Baos en ikke hadden de taken goed verdeeld. Ik har een prachtige route uutestippeld en hij blèus een toppe wiend in oonze baanden. Nou ja. Blèus … Mar goed. Ie snapt mij weh. Mien Berend Hendrik ha’k veur de zekerheid trouwes ok mar veur edaone. Daor ha’k inmiddels leergeld genogt veur betaald. Een BH-loze zundag bewaarde ik mar weer een keer veur een kolde winterdag aw niet in fietsen gungen.

Wij kwamen deur Pesse, Spier, Rune, de Aanserdennen en gungen via ’t Spaarbankbos weer terogge op huus an.

‘Poeh! ‘k heb honger jong. ’t Koerkt mij zo in d’hoed, de buren kunt mij wel heuren’ zee ik toen wij de fietsen achter oons huus stalden. ‘Stik de braand der mar vaste in mien grillmeister, dan snie’k alvaste een paar stokbroden.’

Binnen de kortste keren ha’k van alles op de tuuntaofel uutestald en greep ik d’iene nao d’aandere snee stokbrood en wisselde dat of mit een beetie slaot en fruit. Ik zagge Gea ‘t zölfde doen. De Baos had wel geliek: wij hadden inderdaod zo’n honger as een peerd. Tegen de tied dat wij het eerste stukkie vleis in oons bord hadden, was der inmiddels al een beste bodem elegd.

‘Nou vrouw Biel, waor bliej nou? mosterde de Baos mit de vleistange in zien rechter- en een pilsie in zien linkerhaand. ‘Eet iens een beetie deur ieje. ‘k hebbe zo dommiet nog een speklappie en een hamburger veur oe in de anbieding.’

Mit een diepe zucht gooide ik de tuunstoel in zien achteruut, völ achteraover en masseerde kreunend mien volle mage. Tegeliekertied heurde’k een appie binnenkomen. Beneid keek ik van wie die was. Hè? Van Gea? Zij knipoogde naor mij intied ik heur berichie bekeek. Een blauw doempie naor benêen mit een gezichie waor as een gruune drek uut kwaamp. Haaaa! Ik knipoogde terogge. Mij was ’t wel dudelijk hoe heur buie der bij hung. Zij was ok zo stiefvol as een pottie mit pieren.

‘Keerl, keerl … wat bin’k zat’, klaagde ik veur oons tweîen. ‘Ik zee oe toch: ie koopt altied veuls te veule.’

De Baos fronsde zien wenkbrauwen. Keek van mij naor Garriet, naor Gea en weer terogge naor zien gebakken feestmaol. Prikte vervolgens een plakkie stokbrood an zien tange, dreide hum veur mien neuze en zee: ‘Zo, mien maj! De volgende keer as wij gaot barbecueën nemen wij veur oe twei stokbroden mit en pluk ik oe een paar knienebladern. Dan hoef’k de barbecue ok niet an te stikken.’

Ein Schönes Dag in Duutselaand 

Stikt jullie ok wel iens de grèenze aover umme bosschuppen te halen? Baos en ikke wel. Ongeveer ien keer in de twei maond gaore wij naor Emlicheim. Wij koopt dan een hiele bulte rotzooi waorvan wij dèenkt dat wij dat neudig hebt. Draank. Koffie. Waspoeier. En bezine natuurlijk. Die is bij oons toch écht veuls te duur.

Veurige weke zagen wij iniens dat wij niks mar dan ok niks meer in de kelder hadden staon. Normaal hew minstens 20 flessen witte wien op veurraod, nou stunden der nog mar 12.  En van de rooien waren der nog mar veiere. Daor wor ik een beetie kriegelig van. Ie weet mar nooit wie van de femilie der plotseling veur de deure stiet. Der bint derbij dat bint ja van die nathalzen. Veural die van de kolde kaante (vien ik). Veural zien schoonfemilie (viendt de Baos).

Net nao ‘t middagèten reden wij vurt. Wij keken iens hier. Wij kochten wat daor. Oonze pinpassen dreiden overuren.

Mit de kattebak ofeladen reden wij an ’t ende van de middag terogge naor huus. Mu van al dat winkeln en sjouwen waren wij ok wel een beetie hongerig eworden. ‘Vrouw Biel’, grijnsde de Baos mit zien linker narm bungelnd uut ’t raampie van oonze auto, ‘Hoe liekt ’t oe toe dat wij zometiene wat gaot eten bij dat Steakhouse restaurant net veur de grèenze? Ik kan wel een hiel peerd burgemeister maken.’ Dat verbaosde mij niks. De Baos kan elke dag wel een hiel peerd burgemeister maken. Mar goed. Ik harre evensowelt zölf onderhaand ok wel zin an wat.

Wij vunden buten op het terras een mooi taofeltie, dat oons wel geschikt toe leek. De Baos pük een stoel, zweide hum in zien achteruut en zakte mit een plof achteraover in de kussens. ‘Hè hè!’ verzochtte hij, waorbij hij zien haanden iens flink in menare wreef. ‘Kom mar op mit die grote broene rakkers.’ Krapan mien konte an de stoel, hadden wij ’t maagie van de bediening al naost oons staon.

‘Möchten Sie etwas zum trinken?’ vrèug het hoogblonde ding, waorbij ze mij andachtig ankeek.

‘Ja, geerne mien maj’, antwoordde de Baos. ‘Doet oons mar een halbes liter Bier. En wij wolt ok geern wat te essen.’

‘Och, doen Liebe! Baos! Ie praot ja net zo vloeiend Duuts as Drèents, reageerde ik verbaosd en trots tegelieke.

Drei minuten later stund ’t peroxide maj alweer naost oons taofeltie, zette oonze draankies veur oonze neuzen en bekeek mij van top tot tien veur ze weer weg leup. Baos völ ’t ok al op.

‘Hé doefie’, lachtte hij ‘die hef een oogie op oe jong!’

‘Ja en as ze mij nog langer ankek, wel twei’, grapte ik terogge.

Wij hadden het nog mar net uutesprèuken, of daor huppelde ze oonze kaante alweer op. Noe mit de menukaorten in heur haanden. Mit as ze der mij iene gaf, aaide ze iniens mit heur wiesvinger aover mien linker polse hin. Ik schrökke mij te pletter, dat hej wel deur dèenk. Ik kwame nog net niet lös van de stoel.

‘Sie sind sehr Schön’,  fluusterde ze vanuut ’t niks. ‘Schöne Haare, Schönes Kleid, Schönes …’ Wat der nog meer Schön was, heurde ik al niet meer. Mien verbaozing was doemdikke veur mien geheurgangen gaon zitten.

Smekend keek ik naor de Baos, die zien lachen niet kön inholden. Mit beide haanden umme zien boek schutterde hij tegen de taofel. Een gruun vasie mit bonte blommegies zwiemelde daorbij gevaorlijk hin en weer.

Mit een knalrooie kop stotterde ik: ‘Uuuh! Ja … Danke Schön hè!’ Waorop de Baos vanuut ’t niks inzette:

Alle doeven op de dam, sjalalalie sjalalala,
ja die weten hoe of ‘t kwam, sjalalalie sjalalala,
want ze zaten op oen schoot, sjalalalie sjalalala,
en ie gaven ze stukkies brood, sjalalalie sjalalala.

Twei keer binnen twei minuten perplex staon, is veule heur! Ik gefe ’t de schuld der mar an dat wij in het butenlaand waren.

Waor gieniene heur grèenzen kent …

Vrijheid blijheid: oftewel mit de koppies lös in de kaste 

Soms hè … bin’k zo roeg in de kop. Dan wi’k ontsnappen an alles en iederiene. Op zukke momenten zit mij mien eigen angebrachte keurslief veuls te strak umme d’hoed en he’k zin umme alles van mij af te gooien. Hebt jullie dat ok wel iens?

Ofgelopen zundag was ’t weer zover. In een poging mij wat vrijer te vulen, bedacht ik mij ineersten da’k een BH-loze zundag gung instellen. Wij bleven toch in huus.

’s Morgens stund de Baos humzölf te scheren veur de spiegel toen a’k uut de does stapte en mien goed an deud.

‘Vergèèt ie niet wat doefie?’ sputterde hij mit de schoembellen onder zien neuze toen a’k mien bloesie aover de kop trök. ‘Nee heur’, antwoordde ik mit mien narm deur iene mouwe, kiekend deur de halsopening.  ‘Ik neme vandage een BH-loze zundag.’

‘Mur ie weten’, zee hij, intied hij het schoem van zien scheermessie oftikte. ‘Zal oe vaste mooi staon.’ Nou! Dat traakte mij niks. Of ’t mij noe mooi stund of niet. Ik harre gewoon gien zin an dat strakke gedoe umme mien lief en wij bleven toch thuus ja. Baos dacht daor trouwens aans aover.

Nao oons plakkie stoete zee hij iniens: ’Vrouw Biel, hoe liekt ’t oe toe daw zo dommiet de fietse pakt? Het is ja mooi weer.’ Ik dachte bij mijzölf dat een klein stukkie fietsen wel lukken zöl zonder BH.

Toen wij onder de bomen in ’t Spaarbaankbos deur kwamen, vun’k het eigenlijks best wel kold allent mit mien bloesie an. De wiend jèug mij deur de mouwen en goesde langs mien blote lief, zo zonder borstwering.  Mar natuurlijk zee’k der niks van …

Op ’t Dwingelderveld hobbelden en bobbelden wij aover een kronkelnd zaandpadtie hin. Mien vrije gevuul wördde flink op de proef esteld. Dat snapt jullie wel dèenk.

An ’t ende van ’t fietspad kregen wij een snackhokkie in ’t vizier. De Baos leup ’t water in de mond mit de gedachte an een dikke ijsko. Al ha’k daor ok wel zin an, toch stuitte mij dat idee wel een beetie tegen de borst, want ik zagge een hiele bulte volk op ’t terras zitten. En dan zöl iederiene dommiet zien da’k gien BH an harre a’k der langes leup.  Gelokkig ha’k een grote tasse bij mij die a’k as pantser gebruuken kön.

Veurzichtig lèup ik achter de Baos an naor een leeg taofeltie, de tasse intied strak tegen mij anedrukt. Toen a’k mien konte an de stoel harre, zette ik mien tiedelijke harnas zachies op de grond. Angstvallig proberend de boel niet te veule te laoten schommeln. De Baos had der wel gein umme.

‘Ha haaaa doefie!’ zöng hij het haoste uut. ‘Kuj dat niet vaker doen? Ik vien ’t wel wat hebben heur, oen koppies lös in de kaste.’ Ik könne der niet umme lachen en krege zo zachiesan een klein beetie spiet van mien impulsieve plan.

Nao oonze korte pauze schoefelde ik weer mit mien tasse veur d’hoed naor mien fietse. ‘K ware bliede daw weer wieder gungen.  ’t Was intied behoorlijk ofekoeld. Veural onder de bomen was ’t griezelig kold. En wat waren der een bulte fietsers an pad. Ik vuulde mij hoe langer hoe meer opelaoten mit mien ongemakkelijke geslinger.

Via de Aanserdennen vervolgden wij oonze tocht naor Rune. ’t Wördde bewolkt en de wiend haalde an. As ’t mar niet gung regen, dacht ik bij mijzölf. Dan kön’k de borst ja letterlijk nat maken …

De Baos fietste veurop en keek zo of en toe iens gniffelnd achterumme of’k hum wel bij kön holden. Mit mien rechter haand an ’t stuur en mien linker narm veur de borst was ’t nog een hiele toer kan’k oe verzekern.

Nao een halve dag fietsen waren wij dan eindelijk weer thuus. Bibberend van de kolde stèuf ik kats verkleumd de trappe op naor mien klerenkaste, intied de Baos een flessie bier uut de koelkaste trök.

Beneden ekomen, keek hij mij vraogend an. ‘Wat noe dan vrouw Biel. Hej oen Berend Hendrik weer anetrökken? Dan muj het wel barre kold hebben hé.  Mar ie weet toch wat ze zegt of niet: Wie A zeg, mut ok B zeggen.’

Mit de deurklinke in de haand bibberde ik: ‘Ja, Baos. Dat wee’k ok wel heur. Mar veur mij is het nou evenpies klaor mit mien BH-loze zundag. Want ie weet toch wat ze zegt of niet: Wie B zeg, mag gerust ok H zeggen.’

Hej ’t ok zo warm? En woj daor ok zo rillerig van? 

‘t is niet kold hè, de leste dagen. De KNMI hef mit heur codes inmiddels weer alle kleuren van de regenbogen anekondigd, die de helfte van de tied kleurloos blieft.  Ik wete niet hoe of ’t jullie vergiet. Mar ík kriege der de kolde rillings van.  Dat het de warmste dag ooit giet worden, is ok zoiets. Dat vien’k umme te gruweln. Het gesodemieter begunt ’s morgens vrog al a’k mien ogen lös doere.

‘Hej de slaop uut, mien doefie?’ is ‘t eerste wat de Baos mij zowat elke dag vrag, intied hij enthousiast zien beide bienen uut berre slingert. Mien antwoord is, net as ’t weer, een beetie afhankelijk van de temperatuur. As ‘t ’s nachts boven de 14 graoden blef, ist gebeurd mit mien rust. Ik woele en dreie. Drinke umme ‘t ure een glas water, waordeur ik umme ‘t aandere ure naor de WC murre. Slaore zo af en toe iens tegen mien dompe umda’k anevallen worre deur een leger moggen. Gooie mien bienen buten boord, kere mien kussen twintig keer umme en wringe net zo vake mien nachtponne uut. En ’t mooiste van ’t verhaal is. De Baos slap gewoon deur. Die zaagt ’t hiele Spaarbankbos umme mit zien gesnurk en markt niks van al mien ongemakken.

‘Mwah, ’t mag wel zo’, antwoord’k aoververhit mit een slaoperige kop. Bin’k eindelijk in slaop, ma’k hij mij weer wakker… op mien vrije dag nog weh. Mar goed. Al bin’k zo hellig as mar weden kan, ‘t komp mij argens ok wel goed uut. Kan’k mooi veur de hitte an bosschuppen halen.

Bij de supermarkt löp mij ‘t kiepevel d’hiele tied aover d’hoed hin. En dat komp niet allent deurdat ze de airco zo hoge hebt staon. D’iene nao d’aandere schaars geklede bloteling löp veur mij langes te spinnevoeten. In korte broekies mit kruusvèters die teveule billenvet laot zien, tino’s die teveule borstvleis toont en dan die open schoegies!! Och doen Liebe, daor mu’k niet naor kieken. Mit een beetie gelok zit der een mooi zomers kleurtie op de tiennagels, mar in ’t slechtste geval prikt der een paar dikke kalknagels op mien netvlies. En dan die verskrrrrikkelijke locht die sommigen bij zich draagt. Asof ze zich in gien dagen edoest hebt en hun gebruukte kleren elke dag vanneis uut de wasmaande griept. Bahh. Wát een intense zwietgeur.

Slaolommend slinger ik deur de winkel en griepe zo gauw as ‘t mar kan mien spullegies bij menaar. A’k mar zo rap meuglijk weg binne uut dit spookhuus. Veur de kassa stiet een grote groep zwietende zeurders. De rij is te lange. ‘t duurt te lange. ‘t is te warm. ‘t is te dreuge. Ik dèenke mar ien ding, a’k zo naor de vrouwe veur mij kieke. Trek fatsoenlijke kleren an jong. Does oe wat vaker. En ie magt ok wel iens scheermessies kopen. Én gebruken! Bokito zöl trots weden op oen behaorde bienen. Oeh blender! Dat was niet ien ding waor’k an dachte, bedèenk ik mij. Ik trekke een hiel register an commentaar lös. Deur mien te korte nachtrust zie’k alles deur een vergrootglas. Ok niet aordig! Wat zöl ’t volk wel van míj vienden. Da’k een snarre binne? Mit mien chagerijnige kop? Mit dit mooie weer nog weh! Ik beslute ter plekke da’k gao anhaoken an de zunne en mit hum mit gaore stralen. Ik wèens ’t maagie an de kassa dan ok een hiel mooie dag en zegge dat ze bliede mag weden dat ze mag warken. Zo! Dat was schitterend, toch? Vien’j nie?

Mien tassen hang ik an ’t stuur van mien fietse, waordeur ze bij elke trapbeweging tegen mien blode bienen an schuurt. Hmmm. Niet lekker.  Mar … ‘Blieven stralen’, zeg ik tegen mijzölf. ‘Blieven stralen. Ie bint zo thuus.’

A’k de deure van de koelkaste lös trekke, zie’k tot mien grote schrik dat der een flesse wien elekt hef. Jaheur!!! Vanof de bovenste legger löp der een rood spoor via  een pak vla naor een deuzie olijven langes een kladdegie kiepevleugels richting gruuntela. Eerst mar iens eempies een soppie maken umme die ellende weg te poetsen. Al poetsend zie’k dat de vloere van oons achterhuus barre smoesterig is. Die gao’k ok mar metiene mitnemen. Mit een vuurrooie kop boene en schrobbe’k zwietend as een malle, zodat het vocht in straolties langes mien rogge löp. Tussendeur hang ik in de braandende zunne ok nog een paar wassies op, laote de hond uut, stofzoege van boven naor beneden, hale een doek deur de does en dweile de keuken.

As de Baos ’s aovends thuus komp vanuut een koel  kantoor stiet het eten op ’t gasfornuus en hang ik uutgeput van al dat gezwoeg in de hitte laankuut achteraover in een tuunstoel.

Mit zien autosleutels in zien iene haand en zien zunnebrille in d’aandere haand löp hij op mij of, bög zich, gef mij een kus op mien natte haornen en zeg: ‘Zooooo, mien doefie. Hej lekker geneuten van ’t mooie weer? Mij donkt, ie hebt ’t wel warm ekregen te liggen in die zunne.  Ie magt oe wel iens doesen. Mar die korte broek en tino staot oe trouwes barre sexy heur!’

——————————————————————————————

Ballorig hoedtie (schriefopdracht Huus van de Taol)

Een bonte stoet mènsen stiet veur mien balie. Allemaolt wachtend op hun beurte. Een klein vrouwgie mit een ingeklapte paraplu waoras het logo van een plaotselijke voetbalvereniging mien kaante opsputtert. Niet mien club. Jammer. Achter de vrouwe zie’k een kiend verlègen sabbelen op zien doempie as was’t een lolly. Steun zeukend aan de haand van zien mamme.

Het is een echte maandagmorgen. Drokte an de balie. Drokte an de telefoon.

Opiens heur ik een zwaore stemme ‘Goeiendag’ zeggen. Vanonder een broene cowboyhoed kiekt twei ogen mij vriendelijk an. Het patiëntenkaortie die ak in mien haand edrukt kriege, veult kold en nat. Mien aandacht wordt echter meer etrökken naor zien opvallende hoed. Die hoed stiet namelijk nogal schiefe op zien grieze bos haor.  As hij een onverwachte beweging mak, dan valt hij.

‘U heeft geen naamplaatje op, nu kan ik u niet bij uw naam noemen’, begunt de keerl zien gesprek. Disse opmarking he’k nog nooit eerder eheurd.

‘Oh’, antwoord ik rustig en koelbloedig as altied, ‘dan ben ik vanmorgen in gebreke gebleven’.

‘Nou ja, als u uw werk verder maar wel goed doet’, reageert hij vervolgens. Ik begriepe niet goed wat mien naamplaatie mit het uutvoeren van mien wark te maken hef, mar ak het goed inschatte, giet hij mij dit verder ok niet verdudelijken.

‘U heeft trouwens wel een heel mooi bloesje aan, als ik het zeggen mag. Blauw, blauw, hemelsblauw. Kleurt mooi bij uw ogen.’ Disse leste zinne sprek hij stotterend uut.  Het broene gevaor stiet nou op het punt van capituleren.  Gelokkig mar dat hij van die grote zwei-oren hef die tegen de raand van zien hoed drukt.

‘Dank u wel mijnheer’ is het ienige da’k der op dit moment uut kriege. Mien mond veult zo dreuge as een krekker die al vief maond aover de daotum is.

‘Kent u trouwens Annechien Steenhuizen?’ vrag de keerl vervolgens. Op mien antwoord da’k heur niet kenne, wet hij mij te vertellen da’k dan zekers nooit naor de tillevisie kieke. Mien verbaozing gruit mit de seconde. Wat is dit veur een idioot gesprek. Ik wol dat ie mar gewoon zee waor as hij veur komp.

‘Annechien Steenhuizen is een bloedmooie vrouw’ betoogt hij nog evenpies ongevraogd. ‘Maar persoonlijk hou ik meer van lange, blonde vrouwen.’ Mien dreuge mond zakt naor ongekende ofmetings. Nou is’t genog ewest. Deurlopen mut ie en rap een beetie. Op het computerscharm zie’k dat hij veur een onderzeuk komp, waor ak hum veur anmelde.  Intied a’k de keerl veraldereert de plekke anwieze waor hij mag gaon zitten, heur ik de voetbalvrouwe lacherig zeggen: ‘Zo, dat compliment kun je mooi in je zak steken.’ Het ienige waor ik op dit moment an dènken kan, is dat die olde sneuperd net zo ballorig is as zien cowboyhoed op zien grieze haor.

Runderfoto (schriefopdracht)

Twei bint der nog aover… twei … Een kerel en een old vrouwgie. Die twei mu’k nog evenpies anmelden, dan kan’k naor huus en zit mien warkdag der op.

De kerel is as eerste an de beurte en torent hoge boven mien balie uut. ‘Kan ik u helpen’, vraog ik beleefd. Intied dènke ik dat hij best wel wat lek op Ellert van Brammert. Of misschien nog wel meer op Brammert zölf. Die twei kan’k nooit goed uut menare holden. ‘JA’, bast de kerel krange, waorbij hij wat veuraover bug en mij recht in mien ogen ankèk.

‘Ik kome veur een rrrrrunderrrrrfoto’. Dat leste woord sprèk hij uut mit een onneuzel lang rollende rrrrrr. Ik dachte eerst da’k hum niet goed verstaone har en scheute eigenlijks stiekem een beetie in de lach. Want tja. Een runderfoto? Dat ha’k ja nog nooit eheurd. ‘Wat zei u meneer?’, vraog ik de reus. Mit zien scholders uut menare en zien bovenlief estrekt, bög Ellert nog wat dichter naor mij toe. ‘Ik kome veur een rrrrunderrrrfoto’, herhaalt hij, mar dan mit wat meer volume en mit nog wat meer de naodruk op de R’s. Dan he’k het ja toch wel goed verstaone, dènke ik bij mijzölf.

‘Oh, … U komt voor een runderfoto?’ vraog ik hum. Ik probere mij een beetie in te holden, mar al mien lachvezels schrouwt umme lös elaoten te worden. Mar umda’k dat ja niet kan maken, trakteer ik hum allennig mar op een schieterig glimlachie.  ‘JA’, bèult Ellert mien haor in de warre. Zien onfrisse locht benömp mij mien aosem. Ik geleufe dat dizze keerl vandage niet allent water edrunken hef. Ik dure haoste niet te aosemen. As hij daor nog langer blef staon blaozen, zö‘k der zölf nog anescheuten van raken. Inmiddels veul ik een klein druppeltie zwiet langs mien veurheufd kietelen, dat zich een weg baant tussen mien ogen. Mit een graai griep ik een tissue onder de balie weg umme mij te ontdoen van dat ongewenste moment.  ‘Goed’, drummel ik vervolgens. ‘ U wilt graag op de foto’. ‘JA, dat zeg ik toch!’ is zien antwoord en veur de tweide keer zet hij zien woorden kracht bij. Hij stiet noe zo dichte naor mij toe ebèugen, ik roeke zien aosem niet meer allent deur zien mond. Zien neushaoren fladdert onrustig op de maote van zien kegel. Ik bedènke mij iniens da’k hum toch meer op Brammert viene lieken, die had ok zo’n grote snotdompe volgens mij. Mien tissue veur mien neuze edrukt, zie’k het olde vrouwgie ok drok mit een snotterlappie in de weer. Het lek mij het beste um dizze dronkenlappe mar rap naor de wachtkamer te sturen, veur zien foto. Mar of hij ok warkelijk een runderfoto kreg, betwiefel ik. Ik dènke dat hij die bèter kan laoten maken bij de veearts.

Een paar SKV’s: slim kort verhalen van minder dan of precies 99 woorden

Wildplasser

Wuppend van het iene op het aandere bien ritst Gosem de gulpe van zien korte broek lös. Mit zien rechterhaand bevrijdt hij zien kleine Goosie die op knappen stiet. Onder het uutstoten van een putdiepe zucht ontlast hij zich van zien hoge nood. Tegeliekertied veult hij het hiete vocht tegen zien bienen spetteren.

In gedachten heurt hij de belerende woorden van zien moe: ‘Nooit tegen de wiend in plassen jonge. Nooit tegen de wiend in plassen!’

Baas opa’s On Tour

‘Schiet op Karel, doe snel oen kunstgebit in en oen dwaalalarm of. Dan smeren wij hum veur de tweide koffieronde.’

Mit een grijns van oor tot oor stiet Barend in de deuropening van zien hoogbejaorde buurman. Een opgerolde rooie zakdoek siert zien kalende kop en uut de zak van zien klettervestie stikt twei tickets veur een hardrock concert in Berlijn.

Headbangend haokt Barend zien narm deur die van zien buurman. Klaor om Huuze Aovendrood uut te rocken.

Angstige momenten

De man bög veuraover. Hij is zo dichtebij da’k de rimpels in zien veurheufd kan tellen. En ik mijzölf in de spiegel van zien ogen zieë beven. Ik wete dat hij het veult. Mien kwetsbaarheid.

Intied as de achterkaante van mien shirt binnen een fractie van een seconde veraandert in een dweile, veult mien mond juust volledig uutedreugd.
Ik wete. Er is gien weg terogge.

Boven mij bewög zien haand naor mien bovenlippe.
‘Wilt u een verdoving mevrouw?’

Onwetend weten

‘Ik heb niet zuk mooi neis’, zeg mien va a’k zien kamer binnenlope. Mit de mouwe van zien overhemd veg hij een traone van zien wange. Zien roodomraande ogen verraodt zien urenlange verdriet.

Ik huvere. De ankommende bosschup mak mij onrustig.

‘Moe is uut de tied ekomen.’

De onrust verdwient. Dit is gien neis.

Soms wo’k dat mien moe der nog was en mien va alles nog wus.

26 november 2008, 10.12 uur

De bliksem die haar trof en haar brein bereikte. Haar hele lijf bevroor waardoor zij stil moest strijden.

De arts die met ons sprak, ja hij zei echt alles. Dat alles wat zij had nu haar verval was. Het was haar toekomstbeeld. Een beeld dat nooit verdween.

Mijn moeder was echt moedig maar nooit meer alleen. Zij kon niets meer zelfstandig en de hulp verscheen. Er kwam ellende bij. Het ging nooit meer voorbij.

Toen kwam de dag dat zij daarna nooit een dag meer kreeg. Wij voor altijd moederloos en zij voor eeuwig zweeg.

Breinbreker

In de spiegel bekijk ik mijn gedachten, het is onmiskenbaar. Hier woedt een brainstorm. Talloze hersenspinsels fladderen onrustig voor mijn geestesoog. Ik scan ze van links naar rechts en op en neer, terwijl ze onophoudelijk ontsnappen uit mijn bovenkamer. In een poging ze bij elkaar te houden, zwaai ik als een malle met een haarnetje in het rond. Ik zal en moet ze vangen. Één voor één vallen duizenden dolle denkbeelden uit elkaar.

Ik spiegel en buig. De leegte breekt.

Weet mij nog

Ik ben mijn vaders dochter. Ik ken hem al lang. Hij kent mij nog steeds.

Maar ik weet dat hij weet dat hij vergeet. Dat hij zich vergist in wat hij gisteren nog wist. Door de mist verdwaalt hij. Zakt hij weg en herhaalt hij. Ik roep hem terug in de tijd.

‘Pa, kijk!’

Zijn weten is gewist. Ik weet dat hij haar mist.

Wij zwijgen de tijd voorbij.