Verhalen / columns

Moi volk!

Beddepraot

Zo! Daor bin’k weer. Niet da’k écht vurt ware, mar toch. Ik wolle trouwes wel gloepens graag da’k vurt wáre. A’k hiel eerlijk binne. Een paar dagen op de rittel. Naor de Noordpool of zo. Want tjonge, jonge. Wat ist hier ja tropisch warm. Record op record wordt verbreuken. Dat geldt trouwes ok veur mien persoonlijke record. Volgens mij he’k mien record mieste nachten achter menare minder slaopen as vief uren ok weer verbreuken de ofgeleupen weken. De Baos hef gien record op dat gebied. Die slap altied en aoveral en bij elke temperatuur. Mak hum niks uut. Ogen dichte en snurken. Al löp hum ’t zwiet in dikke straolen aover de rogge en zet zien kaante van ‘t matras der d’aandere morgen uut as een ontploft waterbedde. Mit hum der bovenop, drievend as een schipbreukeling. Ehavend mar ered deur de nacht.

‘Doefie’, zee hij van de weke toen wij in bedde stapten. En hij zich achteruut in zien kussen zakken leut. ‘Ie mut oe gewoon niet zo gek laoten maken deur die warmte. Aj nou net doet aj …’  De rest van zien goeie raod bleef ‘m achter op de tonge stikken en verdween in zien aodemhaling. Mit een zacht gebrommel as gevolg. A’k zien snurktaal nou ies prebeerde te analysern. Misschien da’k dan uut dat gepruttel een gloepens goed koelteadvies te heuren kreeg. Zien boven- én underlippe fladderden mit op de maote van zien gebrom. Ik luusterde der een tiedtie andachtig naor, mar jammergenogt kwaamp der niks zinnigs uut.

Zal wel weer, dacht ik bij mijzölf. Dreide mij op mien linkerzied en legde mien narm onder mien donzige kussen. Wat was dat ding ja ok bruierig. Mien kop beurde ik op en dreide de ellendige warmtebron mit iene armzwei umme. Zo! Dat was een stuk bèter. Veur zo lange as ‘t duurde. Nao welgeteld drei minuten veraanderde hij weer in een klein kacheltie. Mien lange haor plakte inmiddels irritant in mien nekke. En toen ik mien wange van mien bovennarm oftrök, pikte hij der an vaste as zat hij der an ekleefd mit drei secondenliem. Die een paar jaor aover de daotum was. Net as mij.

Chagerijnig kreup ik naor de achterkaante van oons nust in de haop dat ’t daor wat koeler was. Mit mien beide voeten ofwisselend op en under mien kussen, lag ik liggende op mien boek te wachten. En veural te woelen. Mar bovenal te warmen.

‘Wilt een beetie mit oe?’ morrelde de Baos intied hij zien narm uutsteuk naor de plekke waor as hij mien bovenlichaam dacht te vienden. Mar in plekke daorvan mit mien plakkerige tienen in anraking kwaamp.

‘Wat doer ie nou toch?’ vreug hij verbaosd, intied hij een klap op ’t lochtknoppie gaf. Waordeur oonze slaopkamer iniens glashelder verlocht was as de Hoofdstraote in Karsttied. ‘Ik schrikke mij rot jong, van die zwieterige voeten van oe … Ist daor bèter of zo?’

Compleet an de kook dreide ik mij umme en keek hum versufd an. Mien natte slierterige haor uut mien ogen wrievend en mien voeten van mien kussen trekkend.

‘Ja man! Heb ie ’t niet warm. Ik worre der ja gestoord van. Ik heb nog gien minute eslaopen.’

Mit hij ’t locht weer uut deud, was ’t mij wel dudelijk dat hij mien klaagzang niet langer an heuren wol. Hij haopte dèenk dat der op mij ok een knoppie zat, zodat hij mij uutzetten kun. Ja, dat kun’k wel snappen. Want dat wo’k zölf ok wel …

Nog gien tien minuten naodat hij ’t locht uut edaone had, was zien zachte gebrom aover egaone in een knoerhard geluud.’t Leek wel een knetterbiele op vol volume. Ooh man, man! Wat een kebaal. Daor wördde ik ja gek van. Mit een beste por in zien rogge prebeerde ik hum uut te schakeln. Net as Barcelona vleden weke bij Bayern. Wat ok niet lukte.

Knorrend dreide hij zich op zien rechterzied, waor hij de knetterbiele uutzette, mar tegeliekertied een zeeleeuw leek te starten.

Narrig gooide ik mien beide bienen uut bedde, stormde naor de does en kwame der mit een nat washaandtie weer uut. Zo! A’k die nou een poosie op mien aoververhitte kop legde. En mien oordoppies in mien vuurrooie oren deud. Nou dan völ ik vaste wel in slaop.

Opevolden as een accordeon, waar gien muziek meer uutkwaamp, wentelde ik mij weer op mien zied. Steunde een paar keer. Bleus wat hiete aodemzuchies aover mien natte veurheufd en haopte dat mien slaop snel kwaamp.

‘Hé!!!! Ieje!!!! Hol ies op mit dat gesnurk’, foeterde de Baos mit hij mij een beste drokkert tussen mien ribben gaf. ‘Ie holdt ja de hiele straote wakker mit oen geronk. En mij derbij!’

Verward scheut ik rechtop in bedde, waorbij mien warme washaandtie van mien kop op mien sloffe nachthemp plofte. ’t Oordoppie uut mien linkeroor hung der half uut. Uut ’t doppie an de aandere kaante klunk de vrolijke stemme van Avicii. Mar de Wake me up had de Baos niet zo letterlijk hoeven te nemen, wat mij angung.

‘En bedankt mar weer hè!’ mosterde ik terogge. ‘Man! Wees toch bliede da’k snurke. Dan slaop ik temiensten.’

Mèensen. Hol ’t heufd koel en oen kop derbij. Dat prebeert de Baos en ikke ok!

Nou, moi hè!

As iets in ’t leven niet löp, dan muj ’t soms laoten varen

Wat was ’t gloepens mooi weer hè, mit Hemelvaortsdag. De hiele weke hadden wij der oons al op verheugd. Wij hadden namelijk zin an een daggie varen mit oonze eigen boot. Ja, meinsen. Ie geleuft ’t nooit. Mar de Baos hef oons een paar maond eleden onverwachts een boot aneschaft. Een sloepie nog wel. En hij holdt gieniens van varen. Laot staon van water. Hij is mit stip de grootste waterhater die a’k kenne. Dus ik begrepe der niks, mar dan ok hie-le-maolt niks van. Mar goed. Hij had mij dus mooi in de boot edaone. Mit zien anschaf. Want ik wusse van niks …  en naor mien idee was ter ok gien schip mit geld langes ekomen.

‘Ie holdt toch zo van varen doefie’ jubelde hij, umme zien impulsieve ankoop te verdedigen. ‘En ie hebt ’t al jaoren aover een eigen boot. Nou dan. Nou hej der iene. Ik zulle zeggen: Bedèenk der mar alvaste een mooie name veur.’

Naoda’k van de eerste schrik bekomen war, begunde ik wat an ’t idee te wennen en verheugde  mij op lange hiete zomerdagen. Mit varen deur rustieke rietplassen en aover zeeblauwe meren. Mit picknicken op een roodgeblokt kleedtie. Mit witte bollegies, belegd mit een gebakken eigie. En koffie. En bier veur de Baos. En doppinda’s. En dreuge worst.  De name veur de boot ha’k ok al in de kop. Ik twiefelde nog tussen ‘De Boot en ikke’. Of eh … ‘Krek wa’k wol’ of ‘Zunne rondumme.’

Op Hemelvaortsdag wa’k al veur dag en dauw in touw mit de boel in te pakken en propte ik de kattebak vol mit drei dikke tassen, want ja. ’t Wördde een snikhiete dag, dus der mus van alles mit. Badlakens, zunnebraandcrème, petten, mien blokkieskleedtie, flessies drinken, eten veur d’hiele dag, WC-papier, natte doekies, zunnebrillen, anti-mogge-spray… en niet te vergeten: de koelbox. Mar dat sprek vanzölf.

‘Gaore wij een weke op vekaansie soms?’ mosterde de Baos toen hij mij bezig zag mit oonze aoverlevingspakketten. Mit grote muite martelde ik de achterkleppe van oonze auto dichte. ‘Ie kunt mar beter mit verlegen zitten, dan zonder!’ zee ik vastberaoden en gaf hum een tikkie op zien blauw-wit gestreepte scholder. Mit mien shirt in dezölfde kleuren en streepies leken wij net Peppie en Kokkie, dacht ik bij mijzölf. Zunnig neuriede ik ‘Toet toet boing boing‘ veur mij uut intied ik in de auto stapte.

In Belt-Schutsloot anekomen, bleek dat wij niet de ienigsten waren die een daggie op of bij ’t water wollen deurbringen. Mij donkt. Der stunden wel duzend auto’s in de braandende zunne an de kaante van de weg. En nargens een plekkie veur oonzend natuurlijk. Nao een half ure rondties te hebben ereden, was de Baos der al zo zat van as haverstro. Veurdat wij nog mar ien druppel water hadden eziene.

‘Ik rieë nog ien keertie ’t dorp in Vrouw Biel! En aans gaow dommiet terogge naor huus. Wát een gedonder …’ Teleuresteld zag ik daormit mien daggie romantiek tussen wal en schip belaanden en spiedde ondertussen mit haviksogen naor een vrij plekkie veur oonze auto.  Wat wa’k bliede toen a’k der ientie zagge. ’t Was wel een gloepens  ende lopen naor de haven. Mar goed. Ie kunt niet alles hebben aj zowat achter het net vist.

Ienmaolt bij ‘t water anekomen, lag oonze Boot Zunder Name anlokkelijk naor oons te wenken. Asof hij oons uutneudigde en een warm welkom an boord wèenste. Nou, daor hadden wij wel oren naor. Ikke dan. De dag was al haoste half umme en de romantiek nog ver te zuken. Smu as een bolle die veur ’t eerst ’t greune grös zet, sprung de Baos aover de kaantrichel, pök alle bagage van mij aover en gaf mij een haand. Zodat ok ikke mien beide voeten van de vaste wal trök.

Naodat wij oons allebeide installeerd hadden, startte hij tevreden de motor en trök an de hendel van ’t gas. Mit onwies veule gaank op de lolly jeug hij oons zó under de steiger deur. Ie hadden ’t ies mutten zien jong.  Want wij zaten hielemaolt klem under de rij veurste plaanken. Foeternd en vlukend drukte mien amateurkapitein oons schip richting open water umme van daoruut de vrijheid tegemoet te varen. Pfff, zo hé! Onzeker en onervaren zetten wij koers naor avontuurlijke rietkragen en onbereikbare Bounty eilaanden. En eh … die rietkragen hè! Die zagen wij vake van hiel dichtebij. Umdat wij der umme de haverklap in zaten te sputtern.  De eilaandties zagen wij jammergenogt vake van hiel verof. Want daor duurden wij niet an te leggen. Umdat der gien anlegsteiger was. Of ’t was te drok. Of der was gien ruumte. Of .. of…

‘Geef mij hier mien broodtie dan mar’ knorde mien Peppie, mit zien kop op onweer. ‘Dan ete wij toch gewoon hier an boord.’ Ik zagge mien mooie plannegies daordeur compleet in ’t water vallen. Dat was toch ok niks an zo. Mussen wij nou d’ hiele dag een beetie ronddobbern? Dat ha’k mij toch wel een beetie aans veuresteld. En dan derbij. Ik musse ok nog ies hiel neudig naor de WC. Midden op de Belterwiede zette mien schipper de motor uut en greep naor de koelbox. As de Eiffeltoren mit wiendkracht vieftiene zwiemelde hij hin en weer, zodat oons bootie alle kaanten op zweide en mit een dreun terogge völ. Deur dizze pofferd duvelde ik knoerhard tegen de ziedkaante an en ware der van aovertuugd dat wij aoverboord zulden slaon en as gekapseisde ratten watertrappeln mussen. Van pure peniek leut ik mien eigen water haoste lopen. Bah! Wát een ellende. Wát een gezeik.

Toen de boot weer een beetie in balans was, zette ik trillerig mien taanden in mien geplette bollegie, waortussen ’t gebakken ei der an alle kaanten kold en meelderig uut hung. De zunnebraandcrème waor a’k mij net mit inesmeerd har, gaf der een biezunder bijsmaakie an. Jammergenogt was de koffie lauw, mar omda’k de melk vergeten was, gaf dat niks. En umda’k mien blode bienen braandde an ’t hiete, blauwe zitkussen kwaamp mien  wollige kleedtie toch nog van pas. Een beetie spietelijk was ’t wel dat die deur ’t gezwiemel van Peppie zien gehannes kletsnat eworden was. Net as ’t WC-papier, de dreuge worst en de inmiddels zompige vochtige doekies. Deur ’t stienkolde water an mien konte mus ik nog neuger naor de WC dan daornet. Mar hoe? Ik had gien flauw benul.

Nao dizze korte pauze wisselden wij van plekke en stuurde ik terogge richting dorp. De aans zo briede grachten waren in mien ogen ekrömpen mit mij an ’t stuur van oonze Titanic.  De boot zwenkte van links naor rechts en dreide elke keer net op ’t nippertie de juuste kaante op. Zodat wij gelokkig gieniene ramden mit mien halsbrekende toeren. Een kale keerl reup oons kwaod nao dat hij niet snapte dat elke gek mar zo een boot much besturen. Ik begrepe die knakker wel. Wij waren gewoonweg gevaoren op ’t water. En aans niks.

Halverwege de middag waren wij der hielemaolt klaor mit en wolden oonze veurmalige trots op oons gereserveerde plekkie stallen. Jammergenogt gung ok dat oons niet zo goed of. ’t Duurde twei laank, twei bried veur we dat veur menaar hadden. Toen mussen wij hum nog vaste leggen. En weet ie nog wel hoe aj een scheepsknope maken mut? De Baos en ikke niet!

Mit mien mobiele tillefoon in mien rechterhaand gaf ik hum anwiezings hoe of hij dat doen mus. Intied veegde ik mit de achterkaante van mien aandere haand de zwietdruppels van mien verbraande veurheufd en zagge de Baos ’t zölfde doen. Toen wij oons (ge)vaartuug dan eindelijk, nao bijna een ure, op stee hadden liggen en toe edekt hadden mit de regenhoes, plofte hij neer op de raand van de steiger. Streek ies deur zien natte haor en keek mij an mit ogen die nogal ofhungen. Net as de streepies op zien shirt. Een illusie armer en een ervaring rieker staarde hij naor zien impulsieve actie. Aoververhit wachtte ik of wat hij te zeggen had.

‘Nou ketelbinkie’ verzochtte hij iniens, intied hij abrupt op stund. ‘Haj al een name veur de boot bedacht? Aans weet ik der nog wel iene heur. Wat dèenk ie van …  TE KOOP!’

Moi volk!

Kuj ok achterneers de trappe op lopen? Op oen haanden? 

Alles nog een beetie under controle meinsen? Went de ‘zölf isolatie’ al wat? Hej iniens ok zoveule tied aover? Zo zunder ofspraken butendeure? Of woj creatief en hej iniens verbörgen talenten bij oezölf ontdekt? Hej misschien uren eoefend zodaj nou eindelijk op oen dikke tienen fluiten kunt. Of kuj nou op oen haanden achterneers de trappe op lopen. Of eh … hej oen hond eleerd een eigie te bakken. Dat bint wel barre mooie dingen umme mit bezig te weden. En dat leidt mooi of ja. Of niet dan! Mar ie mut oen koppie der wel bij holden heur!! Dat doet  de Baos en ikke ok. Ikke wel in ieder geval. Mar de Baos??

‘Wat heb ie nou toch weer besteld, Vrouw Biel’, beulde hij lèestdaags intied hij mit een grote deuze in zien beide narms de woonkeuken binnen kwaamp stoeven. Ik ware net drok bezig mit te tellen hoeveule riestekorrels der in een kilozak riest zat. An de linkerkaante van oons blauwe zwilkie lag een zee van witte korrelties uutespreid as een bulte zolt op een warm straand. Dromerig lèut ik der een paar deur mien vingers glissen en waande mij op een tropisch eilaand, mien mijmernde blik intussen ericht op de grote broene deuze tussen zien haanden as was ’t een stralende zunnebol.

‘Ie wilt mij toch niet vertellen daj een paar flessen wien ekocht hebt!’ mosterde mien postbode. Mit een doffe dreun lèut hij de deuze op de barg mit riestekorrels vallen, die daordeur alle kaanten opstèuven. Ik zagge mien lèvenswark in ien klap vervagen.  ‘Die gaoj toch niet bestellen aj een slieterije op loopofstaand van oen huus hebt zitten’, voegde hij der grammietig an toe.

Mij van gien kwaod bewust, bekeek ik de deuze van alle kaanten. Bovenop zat een sticker mit mien name in dikke vetgedrukte letters. Mar der stund gien ofzender op. Van wie zul die nou komen dan, vreug ik mijzölf of.  Ik kunne mij niet herinnern da’k wat besteld har, en flessen wien al hielemaolt niet. Hoe kwaamp hij der toch bij. Daor hol ik ja hielemaolt niet van. Joechte vien ik dat. Of ’t mus riestewien weden. Dan kwamen al die uutestrooide korrels op de taofel dommiet toch nog van pas. Die kun’k der ja mooi deurhin kwakken, much der toch iets van wien in de verpakking zitten … Mien gedachten gungen mit mij op de loop …  De deuze staarde mij as een aasgiere an, asof hij mij anfieterde zien prooi te ontleden.

‘Geef de schere ies een drukkerd dizze kaanten op’, commandeerde ik. ‘Dan weew ja zo van wie dit ding komp. Want bij mien weten, he’k niks besteld heur.’ Mit ien snelle uuthaal ritste ik ’t briede plakbaand deur de midden en trök de flappen uut menaar. Een grote gruunblauwe verpakking wördde daorbij zichtbaar. Mit een kaortie der bovenop.  Neisgierig las ik de tekst op de achterkaante. De ofzender fielesiteerde mij mit mien pries. Een flessie Onjeklonje. Een FLESSIE neumt ze dat? Heremietied. ’t Was mij nogal zo’n flessie. Zo groot ha’k ze van mien lèvensdagen nog nooit eziene. Ik wusse niet iens dat der flessen van 800 ml bestunden. Ieje dan?

‘Hej weer ies argens an mit edaone doefie’ lachte de Baos. ’t Völ mij op dat  zien ogen hiel wat vriendelijker stunden dan zonet, nou hij wus da’k niks besteld har.  Hij pök de flesse, höld hum mit de letters naor veuren ericht veur d’hoed en verkondigde mit plechtige stemme: ‘Eau de Cologne. 4711. Echt Kölnisch Wasser. Oftewel Alderijn’, voegde hij der terloops an toe.

‘Wat zeg ie nou? Alderijn? Daor he’k ja nog nooit van heurd’, reageerde ik verbaosd. ‘Ik ken ’t allent as Onjeklonje. Mien moe gebruukte dat spul altied tegen kopzeerte en koortslippen. Al heur zakdoekies reuken dernaor. Ik krege destieds zölf haoste kopzeerte van die starke geur. Bah! An mij is ’t niet besteed.’

Zuchtend plofte hij neer op de lege stoel naost mij en stopte de flesse terogge in de deuze. ‘Wat woj der dan mit’ grijnsde hij vermakelijk. ‘Aj ’t zo vies viendt?’

Tja. Daor vreug hij mij wat. Ofwezig staarde ik naor de grote bulte riestekorrels waorvan ik inmiddels de tel kwiet was. Al dat wark veur niks. Teleuresteld lèup ik naor de bijkeuken veur een klein ummertie, waor a’k de korrels ingooien kunne,  toen mien blik bleef hangen op een hielebulte kleine flessies. Flessies waorin shotties ezeten hadden, opedrunken mit Old en Nei. Bestemd veur de graoperige ogen van de glasbak. Iniens kree’k een gloepens goed idee.

‘Wat is oen bedoeling mit die vieze dingen’ vrèug de Baos toen a’k ze in ’t ofwasteiltie gooide en der een beste toppe ziepe bij in deud. Driftig begunde ik ze of te speulen, waornao ik ze iene veur iene ofdreugde tot ze allemaolt blunken as kleine autospiegelties. Triomfantelijk zette ik ze op de keukentaofel, dreide de doppe van de flesse Onjeklonje en höldt hum op zien kop.

‘Hé waor bi’j nou dan? Hé!! Joehoeeeee!  Ik wol oe ies wat laoten zien!’ reup ik zo trots as een hond die een eigie bakken kan. ‘Dat riestekorrels tellen mag dan wel mislukt weden, mar ik kanne nou wel mooi tellen hoeveule flessies te vullen bint mit 800 ml Alderijn. Hé! Waor bi’j!’ Mien ogen speurden de kamer rond, mar mien maot was nargens te bekennen. Wel stund de deure naor de gang wiedewagen lös.

Vanuut mien ooghoeken zag ik hum as een volleerd circusartiest achterneers op zien haanden de trappe op lopen, intied preberend een vrolijk deuntie te fluiten op zien dikke tienen …

Nou, meinsen. Hol vol hè! En oen koppie derbij holden heur! Dat doet de Baos en ikke ok.

Nou, moi hè!

Hogeveiner van ’t jaor / De Baos en ikke bint der weer!

Bi’j twei jannewari ok nog naor de neijaorsreceptie ewest in ’t Gemientehuus? De Baos en ikke wel. Mar ’t völ mij wel een beetie tegen heur, eerlijk gezegd. En ik zal oe ies haorfien uut de doeken doen waorumme.

Uut betrouwbare bron ha’k eheurd dat de Baos en ikke dit jaor Hogeveiners van ’t jaor zulden worden. En aans ikke allent. Ik heur oe al dèenken. Die tweibeîen? Mar de betrouwbare bron wus ’t zéker. Dus! Daor mussen wij hin. Dat snap ie natuurlijk wel. Al had de Baos wel een hiel klein beetie zien twiefels aover het kriegen van die titel, toen ik ’t hum vertöl onderweg der naor toe.

‘Domme praot!’ mosterde hij toen asse wij oonze fietsen veur ’t Gemientehuus parkeerden. ‘Welke droesoren hebt dat bedacht? Waorumme zuj dat worden.’

‘Waorumme niet’ stelde ik vaste. ’t Thema van dit jaor is cultuur. Dat past wel bij oons. De Drèentse taol is ja een cultureel arfgoed en Drèents praoten kan’k as de beste. ‘t Zul toch mooi weden dat ik as taolschulte …’ Veurda’k mien zinne of kun maken, stund hij al bovenan de trappe van ’t bordes.

‘Kom gauw doefie’ wenkte hij mij. ‘Even honderd jaor terogge in de tied. Hier stunden wij destieds nog gelukkig te weden op oonze trouwdag.’

‘Stunden wij nog gelokkig te weden?? Mien keerl! Dát is pas domme praot!’ kaatste ik terogge. ‘Hier hebbe wij die dag aans gloepens mooie foto’s emaakt.  Ondanks dat oen broek oe an de konte slobberde. Mar van de veurkaante leek ’t nog wel hiel wat.’

Hij gaf gien sjoechem, mar zien kwaoie kop zee genogt. Hij dreide zich umme en stevelde op hoge poten richting Burgerzaal, waor ‘t allerbarstens drok was. Mit knikkende knienen leup ik langes Burgemeister en Wetholders, umme ze veul heil en zegen te wèensen.  Ik vun ’t barre spannend heur. Ie wordt ja ok niet alle dagen zo’n belangriek meinse. Schieterig pulke ik een dèenkbeeldig pluusie van mien zwarte colbeertie. Ik musse der ja wel netties uutzien zo dommiet, a’k op de foto kwame.

De Baos schuddekopte ’t uut.  ‘Mien maj, hol toch op. Ik heb al lange eziene wie as ter Hogeveiner van ’t jaor wordt. En dat bin ie niet.’ Intied wees hij naor de linkerkaante van de zaal, waor as een groepie jongelui bij menare stunden.

Tiebelnd an mien allozie bekeek ik ‘t cluppie. Hmmm. Ja. Der stund der ientie bij, die was vleden jaor wel barre vake op tillevisie ewest. En daorbij wördde ’t Ogeveine ok wel barre vake eneumd. Mar was dat reden genogt umme Hogeveiner van ’t jaor te worden?

Burgemeister Loohuus naamp ’t woord en vertöl aover het belang van culturele riekdom en daw daor zékers niet op bezunigen mut. (Aahaaa. Ziej nou wel?) Ok zee hij dat hij der een mooi en goed jaor van wol maken (mien idee), waorin verbiending, vertrouwen en veuruutgang centraal staot (omda’k dat mar een bried begrip vund, verslapte vanof dat moment mien aandacht.)

Achterin de tippe van de zaal droomde ik een beetie veur mij uut. Ik zag ’t hielemaole veur mij, komend jaor. Samen mit de Burgemeister linties deurknippen. En zo wat. In de jury zitten. Bij van alles. Op bezuuk bij jubilarissen. Beetie koffie drinken. En gebakkies eten. Ik zatte mij nét of te vraogen wat een Hogeveiner van ’t jaor nog meer doen mus, toen a’k de Burgemeister heurde zeggen dat hij de name bekend gung maken.

Enthousiast steuk ik mien kop een beetie boven ’t maaiveld uut, zodat hij alvaste zien kun waor a’k stund. Onopvallend veur de Baos zweide ik mit mien beide narms een paar keer deur de locht. Joehoeeee Burgemeister, dacht ik. Hier bin’k!

De Baos kneep zachies in mien haand en gebaarde mit zien kop. Ofeleid wachtte ik wat hij te zeggen had. Hij wol mij vaste veule succes wèensen. Aaaaah! Dat vun’k barre lief van hum. Nao zoveule huwelijksjaoren is hij nog altied gloepens attent!

‘Woj evenpies een biertie veur mij griepen schone droomster?’ fluusterde hij. ‘Ie staot dichterbij de bar as mij.’

Grammietig keek ik hum an. Hoe kun hij mij dat nou vraogen. Op zo’n belangriek moment. Nét nou ik in de startblokken stund umme naor veuren te vliegen. Dat deud hij zölf mar mooi. Ik har gien tied.

Neisgierig luusterde ik naor ’t vervolg van de toespraak van oonze Burgemeister. Toen dan uuteindelijk de name van model Marcus eneumd wördde, vuulde ik de teleurstelling tot in mien tienen. Wég linties knippen. Wég koffie mit gebak. Wég mooie dromen.

‘Nou. Vrouw Biel! Wat he’k oe ezegd. Ik wus ’t ja wel’ siste de Baos mit zien glassie bier tegen zien mond eklemd. ‘Die Marcus hef ’t Ogeveine pas écht op de kaorte ezet.’

‘Ja Baos. Vast en zeker’ zuchtte ik verslagen. ‘Mar goed. Der zit niks aans op. Dan murre wij vannoods mar een neie foto maken op het bordes. Want wij, mit oonze honderdjaorige vechtvereniging, bint zo zachiesan ZÖLF cultureel arfgoed.’

Gedonder an ‘t Ogeveine / Karstverhaal (publiceerd in de Hoogeveensche Courant 23 december 2019)

Het is de dag veur Karstmis en het is gloepens kold. Der lig een dikke laoge ies in ’t Olde Diepie en ok het meandernde water in de Cascade lek tot stilstaand ekomen. De kale boomtakken glienstert as ieskristallen. De wiend grep guur umme zich hen. Hij raost langes muren en gevels. De winkels an de Hoofdstraote doet verkleumd an. Net as de mèensen die ’t an duurt umme kolde en wiend te trotsern. Mit warme jassen waorvan de kragen rechtop staot. Mussen tot ver aover d’oren etrökken. Dikke sjalen tot onder neuzen, die kolde wolkies de locht in kringelt. Scholders naor veuren. In menaar edeuken. In een poging de wiend te umzeilen. Sommigen blieft evenpies stille staon. Veur een etalage. Misschien umme naor de helder verlochte winkels te kieken. Waor vrolijke kerstliedties heur tegemoet zingt. Of umme zich evenpies op te warmen in een deuropening. Daornao loopt ze wieder. Zwarte zolen mit dikke raanden versnelt heur passen. De winkels sluut zowat de deuren.

Vanof een wit wolkendek wordt ze bekeken. Twei opperwezens leunt loom tegen een baank van opiengepakte wolkenkussens.

‘Wat een drokte en gekrioel hier beneden zeg!’ buldert Donar intied hij een strenge watten uut menare trekt. ’t Wit van de watties verstarkt het donzige wit van de wolken. Waordeur ze in menare liekt te smölten. Donar zien lange baord zit onder de pluusies deur de piepkleine bollegies die hij dreit.

‘Nou, zeg dat wel’ sputtert Silla, heur wenkbrauwen fronsend. ‘Binne wij der haoste soms?’

Donar bög veuraover, waordeur een paar wattenvlokkies naor beneden daanst as veerties op opgetilde locht.

‘An dat schitternde plein te zien, biw noe boven ’t centrum van ‘t Ogeveine. Dat is ’t mooiste plein van Europa, he’k eheurd.’

Neisgierig kek Silla mit aover de briede scholder van Donar. ‘Mien God. Ie kunt wel ies geliek hebben. Wát een barre mooi plein hé. Dat is een aanwinst veur oonze planeet. Muj die flonkernde fonteinen ies zien. En die bonte kleuren. Wat allerbarstens prachtig. Tis haoste zunde daw daor zo dommiet watties op gooit. Donar, misschien murre wij ‘t niet doen. Al vien ik écht wel daw die mèensen hier beneden een beetie in de watten leggen mut. Mar kuw dan toch niet beter snei … ’

‘AAAAH’ bliksemt de dondergod as deur humzölf etröffen. Zien strijdhamer smet hij daorbij mit geweld deur de locht. Deur de onwies harde knal botst de lochtdeelties slim hard tegen menaar. Ze schrouwt moord en braand. Veroorzaakt daordeur donderwolken.

Eschrökken grep een jochie de haand van zien moe. ’t Lek net of hij wat heurt rommeln. Zul dat kunnen? Onweer in de winter? Donderbuien mit de karstdagen? Der heurt toch snei te liggen mit de Karst? Temiensten. Dat zee Juf Diana lèestdaags. Véur de vekaansie hadden ze mit de hiele klasse ontbeten. Umme ’t jaor of te sluten en de vrije dagen feestelijk in te luden.

‘Tis te hopen dat wij dit jaor een witte Karst kriegt kienders’ spreuk zij de klasse toe. ‘Dat is alweer zo lang’ eleden. Mij donkt. Dat hebt jullie nog nooit mitemaakt.’ ’t Jochie had zien scholders opehaald. Nee. Hij kun ’t zich niet herinnern. En ’t meuk hum ok niks uut. Twei weken niet naor schoele hoeven, was hum veule belangrieker.

En nou dondert ‘t. En al is ’t slim kold. En bint zien oogwimpers net kleine iespegelties. Snei is ter nog niet evallen. Zien moe zee van de weke dat der een hiel klein kaansie was dat dat gung gebeuren. En net as zien juffrouw hoopte zij derop. Net as vrogger. Mit de hiele femilie naor buten. Sneiballen gooien. Rooie neuzen van de kolde. Lachen en lol hebben mit menaar. En daornao weer mit ’t hiele spul naor binnen umme warme sukelaomelk te drinken. Bij de open haard. En te genieten van de kalkoen an ’t spit.

Zittend op hun wolkenbaank zweeft de beide weergoden weer geruusloos deur de locht. Donar hef zien hamer naost zich neer elegd en kek Silla recht in d’ ogen.

‘Och Silla. Mien heerseres van hagel en regen!’sprek hij plechtig. ‘Ie weet toch waw ofespreuken hebt aw boven ’t Ogeveine zulden drieven? Dat wij dan watties naor beneden zulden gooien. In plaats van snei. Of wi’j der liever korrelhagel op of vuren?’

Mit heur haanden vol proppies en een kwaoie blik op de dondergod ericht, knettert Silla zien kaante op. ‘Nee Donar! Dat wi’k niet! Mar wi’j d’ Ogeveiners nog steeds straffen umdat de iesbane niet deur egaone is? Daor kunt zij toch niks an doen. Dat is ja de schuld van de gemientelijke heersers. Die dwaalden as ongeleide projectielen aover heur eigen ingeslagen paden. Sommigen gungen vurt. Kwamen vervolgens terogge. Nee! Daor kan ’t gewone volk niks an doen Donar!’

Weer grep de dondergod naor zien strijdhamer. Hij is ter nog steeds woest umme hoe of dat egaone is. En as e zien zin deu, leut hij het witte wolkendek mit ien dikke donderbliksem uut menare rollen. Mar Silla hef natuurlijk geliek. ’t Gewone volk kan der niks an doen. Hij mut zich inholden. IJs en weder dienende.

‘Laow mar gewoon deurgaon mit oons plan, Koningin van ’t Heelal’ reageert hij dan ok. Rustiger eworden deur de gedachte an al die zielige mèensen. Die ’t nou zonder iesbane stellen mut. Aover koningin espreuken …

‘Zeg Silla!’ Donar schrikt op van zien eigen gedachten en springt daorbij zowat een gat in de locht. De wolken schudt op hun ofwezige grondvesten. ‘Hef ’t Ogeveine een tiedtie terogge niet hoog bezeuk ehad? Van Koning Willem Alexander en Koningin Maxima?‘

‘Dat klopt Donar!’ antwoordt Silla. ‘Ik vien hum die rooie baord zo barre mooi staon. Bijna net zo mooi as oendes’ lacht zij der achteran. ‘Zij hebt ’t Ogeveine inderdaod vereerd mit hun koninklijke komst. Zij muchen dat prachtige plein open a’k ’t goed hebbe. Duzenden en duzenden mèensen stunden op de Hoofdstraote. Gloepens mooi gezichte was dat van boven eziene. ‘k Was eigenlijks van plan mit liters water te smieten. Mar dat vun’k een beetie sneu veur alle toeschouwers en de fleurige verentooi van Maxima. Haoste net zo sneu as nou mit die watten!’

Dizze leste woorden van Silla verzacht Donar zien ondeugende plannen. Mit een milde blik gooit hij alle wolkewatties terogge in een onzichtbare tonne. Pakt Silla stevig deur de narm en zeg statig: ‘Lieve weergodin. Doet oen best. Wij gaot ’t Ogeveine een Karst geven umme nooit te vergeten.’

Waorop de weergoden staampt en schrouwt. Buldert en beult. Bevreuren van schrik lat het parelmoeren wolkendek heur iesdruppels lös. Iene veur iene valt de vlokken naor beneden.

Mit open mond staart ‘t jochie naor boven. Zachies trekt hij an de haand van zien moe.

‘Mamme’ fluustert hij verwonderd. ‘Het sneit. Kriege wij nou ècht een witte Karst?’

Een rondtie deur ‘t Ogeveine in de jaoren ’80 (ok publiceerd in de Veenmol)

Zoas tegenwoordig zowat alle letters de butenlocht in knettert, zo veurzichtig waren wij vrogger mit ‘t delen van oonze hersenspinsels. Kun ja ok niet aans. In mien jeugd was ter gien Internet, Facebook, Whatsapp of E-mail. Ok hadden wij nog nooit eheurd van vloggen, bloggen of ploggen. Mar zonder daw het in de gaten hadden, deden wij toen ok al een beetie an social media …

Begun jaoren ’80 kreeg’k scharrelderije mit een jongen mit een mieters mooi mattie in de nekke. Oonze romantiek was butengewoon creatief en wördde in het diepste geheim mit menaar edeeld. Zo herinner ik mij daw op een vrijdagmiddag bij hum thuus an de keukentaofel zaten. Verliefd lazen wij tegenover menaar ezeten de woordeloze vlinders in oonze ogen. Die wij vervolgens opschreven. Dat gung ongeveer zo.

Wat zuw zo dommiet gaon doen?’ (Ik schoefe een briefie mit een penne over de taofel).

Gien idee. Wat wil ie doen dan?’ (Hij schöf het briefie liefdevol terogge).

Zeg ie ’t mar. Mak mij niks uut.’ (Ik vol het briefie dubbel en gooi hum weer naor d’aandere kaante).

Zuw een entie gaon rieden in mien auto?’ (Hij pakt de penne en duwt die samen mit ‘t briefie mien richting op).

Ja! Das een barre mooi idee. Zuw de camera dan mit nemen?’ (Ik tieken een paar harties derbij en laot ‘t liefdesbriefie retour roetsjen)

Woj onderweg filmen?? Wat woj filmen dan?’ (Briefie wordt as een vliegtuugie opevolden en naor mij toe egooid).

Gewoon alles waw onderweg tegenkoomt. Mooi veur later. Veur oonze kiendern. Kuw die laoten zien hoe ’t der vrogger uutzag.’ (Begeleid mit een lochtkussie vlög oonze Dreamliner terogge).

Hij vangt hum mit beide haanden op, les mien wieze woorden, stiet abrupt op van zien stoel en grep zien spiekerjassie. Bij het veurbijgaon gef hij mij een kus middenop mien kop en stikt ‘t briefie in mien kontebuze.

Kom maar op mien lieverd. Wij gaot geschiedenis filmen.’

Vief minuten later zit hij achter het stuur van zien tweidehaans Toyota Tercel en ikke dernaost mit de filmcamera in mien rechterhaand, rustend op mien scholder. Half uut de cassettespeuler stikt een baandtie van Normaal, die a’k mit een beste drukkert anduwe. Begeleid deur Oerend Hard rieë wij de Dr. Broekhoffstraote uut richting ’t Toekie in Ollaanseveld. De winkel van Hotze ten Hoeve zie’k an de linkerkaante veurbij flitsen en een entie wiederop an d’aandere kaante Installatiebedrief Leijssenaar. Mien nozem redt niet zo zachies as ie zöl mutten. ’t Beeld zwiemelt alle kaanten op a’k fotowinkel Henke Fieten in ’t vizier kriege. Prachtige foto’s siert zien etalage en op een uuthangbord stiet zien name in trotsgrote, gele letters. Wij nadert de krusing waor vriendtie evenpies gas terogge döt umme daornao weer as een malle op te trekken. Ik kriege nog net een glimp van de winkel van Damming in beeld, mit daornaost Jan Koster ziendes.

Doe ies een beetie rustig an jong’, reageer ik grammieterig. ‘Kriege zo een waardeloze film. Oonze toekomstige jongen zölt hier niks van maken kunnen.’

Intied daw Zaal Mol veurbij scheurt, haalt hij op de krusing veur de patatzaak van Mannie Haverkort zien voete van ’t gaspedaal zodaw mit een slakkegangie ’t Ollaanseveldse Opgaonde opkrummelt.

Zo zachies hoeft nou ok weer niet heur’ foeter ik boven de muziek uut. ‘Nou staore wij haoste stille ja!

Of wi’j soms mit de busse?’ lacht hij intied hij mit zien doem naor ‘t bushokkie wes. De halte waorvandaon veur veulen de grote reis naor ’t Ogeveine anvangt.

Dat liekt mij niet goed toe, dus ik beslute der wieder mar niks van te zeggen. Tot an Tankstation Spang hol ik dat vol. Dan is ’t baandtie ofelèupen en vraog ik of hij nog meer platen van Benny Jolink wil heurn. Zien knikkie zie’k an veur een ‘Ja’, waornao ik ’t ding umme dreie en de muziek anzette mit een knoerharde klets op de knoppen. ‘Heej wordt ’s wakker zooitje tuig …’ dondert Jolink driftig deur.

Aw de Mr. Cramerweg opriedt, ziew de weidsheid van de weilaanden veur oonze oogvensters verschienen. Onder een zee van blauwe locht, mit hier en daor een witwollig wolkie trekt dit gebied tussen Ollaanseveld en ’t Ogeveine een natuurlijke wissel. An weerskaanten van de weg fietst jongen, van en naor ’t dorp. Zonder toestemming te vraogen, film ik de groep totdat ze uut mien gezichtsveld verdwient.

Op de tweibaansweg rieë wij een tiedtie recht toe recht an, umme uuteindelijk een groot flatgebouw veur oons te zien. Drei exemplaren vormt samen De Helios in de woonwiek Krakeel. Een vuurrood locht dwingt oons umme te stoppen, zodaw een poosie kunt kieken naor oons uutzicht.

Poeh! Daor zu’k toch niet willen wonen’ mostert mien privé-chauffeur.‘ Al he’j vanof de bovenste verdieping vaste een barre mooi uutzicht over Noordscheschut. Dat dan weer weh.’

Aw de bebouwde kom van ’t Ogeveine binnenriedt, nadere wij weer een verkeerslocht, sorteren wij veur naor links en koomt op die meniere oog in oog te staon mit een gebouw in opvallend felblauwe kleuren: ’t Aral tankstation. ’t Grote dak is zowat ien geheel mit de locht derboven. Wij slaot of nét veur de Oosterkarke veur een rondtie Roerdomplaan. Links en rechts staot huzen zo ver aw kieken kunt. Een visser slat een dikke vis an d’haoke vanuut een vijver an de Tapuitlaan. En twei jonge maagies loopt mit een klein hondtie veurbij een gries-rooie brievenbusse.

Mien maot vervolgt zien tocht via d’aandere kaante van de weg richting flatgebouw de Reiger.

Wat hebt ze hier eigenlijks een bulte garageboxen hé’ reageer ik verbaosd. ‘Dat stiet ok niet mooi.’

Hij trekt zien wenkbrauwen hoge op en mit a’k dat wil filmen, döt hij zien haanden veur zien ogen. Niet best aj an ’t rieden bint.

Bij de Gruune Driehoek bedèenkt hij dat zien roeten een beetie smoesterig bint, springt uut zien Tercel en begunt driftig de boel te poetsen. Umdat dat mit een dreuge sponze niet zo best giet, besluut hij daw ’t dan mar mut doen mit een smerig uutzicht. Vandaor dat mien beeld van nou of an een beetie streperig is mit wat dooie vliege-liekies hier en daor.

Ik kriege een lamme narm van dat filmen’ zeg ik as hij weer in de auto stapt.‘ Mij donkt: ik neme even pauze. He’j ok zin an een shaggie?

Tevreden daampe wij mit zien tweibeîen oons peukie in de auto, blaost kringies de locht in en ziet menare haoste niet meer zitten, deurdat wij gescheiden bint deur een mist van rook. Nao dizze korte onderbreking rieë wij rustig deur richting ’t centrum.

Bij ’t politiebureau griep ik de camera weer bij zien kladden, zet hum an en bekieke Het Haagie deur een kleiner beeld. Wij nadert ’t Olde Schippershuus mit zien statige, witte gevel en dreit naor rechts, de Hoofdstraote op. Super de Boer zie’k zo vanuut een hiel aander perspectief en a’k hiel snel de camera mitbewege vang’k nog net een glimp op van de parkeerplekken veur de Kwantum Hallen. ‘t Verkeerslocht stiet op gruun. De weggebrukers veur oons stapt op hun fietsen en peddelt de krusing over. In mien achteruutkiekspiegel zie’k dat de oranje Opel Kedett achter oons ok in beweging komp, zodaw mit zien allent de Hoofdstraote over manoevreert. Mien bestuurder döt rustig an. Hij kan ok niet veule aans mit ‘t winkelende verkeer dat oons links en rechts veurbij vliegt. Een keerl löp mit zien zeuntie an d’haand, die an een dikke ijsko likt. Zult ze wel ekocht hebben bij ’t snackhokkie van WhipInn tegenover de Stoeke.

Daor he’k ok wel zin an, ieë dan?’ vraog ik mien vriendtie. Hij hef zien linker narm inmiddels relaxed uut ‘t raam ehangen en tikt op ’t dak mit op de maote van de muziek.

Dommiet kriej een ijsko mien skattie. Aw thuus bint nao oons harde warken’ reageert hij mit een knipoogie.

’t Is mij best. ’t Is eigenlijks ok gloepends drok hier. Der is gien plekke meer vrij umme te parkeren. Niet veur de winkel van Anno Bakker. Mar ok niet an d’aandere kaante. Ie kunt wel zien dat ’t vrijdagmiddag is. Butendeure bij Pet zie’k een bulte volk drok bezig mit kraanten in te laden, zodat die verspreidt kunt worden onder de lezers. Exemplaren van ’t Olde Wief hangt veur de ramen van ’t grote paand, veur degenen die gien abonnement hebt mar wel interesseert bint in ’t leste neis.

Aw deur riedt, ziew links veur oons de tabaks kiosk en an de rechterkaante Bakkerij Mulder. In de verte stiet een gruune telefooncel van de PTT, mit een groot metalen haandvat an de deure. Ik wete dat daorbinnen een grieze tillefoon hangt, mit an de linkerkaante van ’t toestel een hoorn an een gedreid snoer. Een dik tillefoonboek lig binnen handbereik um een nummer op te zuken much ie die niet uut oen kop kennen.

Abrupt trekt mien schatteboutie an ’t stuur intied hij rechtsof de Karkstraote inslat. Mien camera en ikke zwiemelt alle kaanten op en koomt pas veur de Luxor tot stilstaand. Der stiet een lange rij veur de ingang.

Der zal wel een populaire film dreien, dèenk ie niet?’ vraog ik mien zwiemelvereurzaker. ‘Ze mussen ies weten wat wij hier an ’t doen bint. Dit giet vast en zeker een succesvolle film worden wied in de toekomst.’

Ojadasawa’, zingt hij mit op de tekst van Normaal. ‘Wij loopt dommiet binnen dèenk ik heur!

Nao de bioscoop slaore wij linksof. Rechts op de hoek zie’k nog nét het hoofdgebouw van de LTS. Wij nadert het marktplein mit zaal Royal, waor menig feessie is evierd en nog steeds evierd wordt. Mar vandage niet zo te zien. Het gef een rustige anblik. Dat grote plein mit zien kleine boompies. Der is hier veule ruumte en locht, wat in schril contrast stiet mit de drokte van de Hoofdstraote.

Via de Willemskade zetten wij oonze reize veurt, slaot linksof bij de Chinees de Mandarijn en riedt veur discotheek de Kei en café d’Oale Heerd langes. Bij Meppelink staot kachels veur ’t raam te pronken en de etalage van de C&A hangt vol mit kleren in bonte naojaorskleuren. De zomer löp nou echt ten ende an ‘t goed te zien dat daor hangt.

Vanneis duken wij de Karkstraote in, nou in een wat rustiger tempo. Zoda’k de fotozaak van Dinie Slot veur mien lens kriege. Mit al die vliege-liekies derveur gef dat een biezunder beeld. Hiel in de verte zie’k een kleine, zwarte vlekke opkomen, dat flink groter wordt naormaote wij hum nadert. Het is ‘t gebouw van ‘t Menso Alting College, waor het een drokte van belang is mit leerlingen die de skoele in- en uutloopt. D’iene stapt op zien fietse, een aandere löp richting bushalte.

Via de Vos van Steenwijklaan vervolgen wij oonze weg, veurbij het neie gebouw van de Rendo en de gemientewarken links, en het kleine kampie rechts.

Vanneis staore wij stille veur een rood locht op de krusing, zodaw uutzicht hebt op de flatgebouwen an de linkerkaante. De Magneet, zo docht mij. Zo uut mien kop.

Aw weer wieder riedt, komp de Grote Beer in beeld. Mit winkels op de begane grond en appartementen derbaoven. Super de Boer hef ok hier een winkel, te zien an de grote oranje reclameteksten an de veurkaante van het paand.

Deurdat mien narm zo zachiesan doof wordt van ’t gewicht van de camera, zet ik ‘m uut. Mij donkt, wij hebt al een beste film zo! Ik zette ’t ding op d’achterbaank en legge mien kop op de rechter scholder van mien skattie. Zo toere wij de veur oons zo bekende weg of richting ‘t Toekie.

Veur Cafetaria de Wanne zet hij zien Toyota op een parkeerplekke, drukt op de uut-knoppe van de cassettespeuler en snoert daormit Benny Jolink zien ‘Ik koom altied weer terug’.

Zo dan!’ zeg hij tevreden over zien lief wrievend. ‘Wij gaot ies evenpies een dikke ijsko eten. Wat donkt oe!’

Bliede mit ’t veuruutzicht op zo’n lekkere traktatie, slinger ik mien beide bienen uut de auto en davere naor de deure. Mit een: ‘Die hew wel verdiend ja. Dat was een barre mooi idee van mij’ trek ik oons liefdesbriefie uut mien kontebuze en stop hum in mien tasse.

’t Briefie van toen he’k niet meer. ’t Vriendtie van toen weh. Wij bint inmiddels roem dartig jaor etrouwd. En die film? Die is dan wel gien kaskraker eworden, mar veur oons een dierbare klassieker. Oonze kiendern hebt hum inmiddels natuurlijk ok eziene en verbaosden zich over al die beelden uut een olderwets verleden. En ikke op mien beurte verbaose mij over zoveule creativiteit van oonze kaante.

Want zeg nou zölf: dat was toch een barre mooi idee toen!

Mit de vlammen in de piepe

Wij hadden ok weer wat moois ofgelèupen zundag. ’t Was eindelijk weer ies kold. Kold genogt in elk geval umme de open haard an te stikken. Temiensten. Dat vund de Baos. Nao barbecueën en motor rieden is dat zien grootste hobby. En altied as hij in de vurige vlammenzee staart, verzocht hij: ‘Vrouw Biel. Tis zo! Zoas de kachel thuus braandt, braandt hij nargens!’ Vrogger wees ik dan altied naor de klokke. Mar tot op de dag van vandage begrep hij die hint niet. Bin der mar mit opehölden. Verspilde muite.

‘Wat donkt oe doefie’ snèuf hij glundernd mit zien narms vol holt. ‘Tis mooi slecht weer. Gien straf dus umme binnen te blieven mit de konte bij de kachel. Ie weet ja wel wat ze zegt of niet. Hej eind oktober kolde en regen. Dan komp november oe in tegen.’

Mien mond zakte van verbaozing zo wied lös. Ik krege der zowat kramp van in mien kaken. De spinnewebben gruit hum ok niet veur de mond mit zien uutspraken, dacht ik bij mijzölf. Mar goed. ’t Was weer ies wat aans as aans.

Zittend op zien krukkie stapelde mien braandstichter iene veur iene de bonkige bongels bovenop menaar. Drok bezig de haanddoeken op te volden, bekeek ik zien klussie andachtig vanof de keukentaofel. Mit ’t puntie van zien tonge uut de mond kwaamp ‘t hum aordig krek, stelde ik verwonderd vaste. Tevreden as een bondscoach veur een belangrieke voetbalwedstried, bekeek hij zien opstelling. Knikte ies een keer. Pakte de vuuranstikker. Stèuk hum an en bewèug zien haand naor ’t anmaakblokkie dat ’t dichtst bij lag.

Swoesjjjjj, heurde ik een bekend sissend geluud ‘t felle vuur ankondigen. Binnen een minute likten de vlammen langes de binnenkaante van ’t glas. Asof zij naor buten wolden. Of eigenlijks. Asof zij naor binnen wolden. En al tegen de roeties an klopten umme heur komst keurig an te kondigen.

Intied da’k de leste haanddoek op ’t stapeltie legde, was ter al een gruiende gloei ontwikkeling te zien in oonze kachel.

Mit een lege maande tussen zien beide haanden eklemd, lèup mien stookmeister de deure uut richting holtstek veur nog veule meer blokken. Drok bezig mit de theedoeken uut te slaon, schrök ik iniens op van een intense braandlocht, dat zich opdröng in mien neuze.

‘Hé Baos’, bèulde ik moord en braand. ‘Giet dat wel goed mit die kachel? Ik zieë deur al die rook ’t vuur niet meer …’

Mit ak ’t zee, golfden de rookdaampen deur de kieren en gaten van oonze veurzethaard oonze kamer binnen. Ze zegt wel ies: op ’t moment dat de adrenaline deur oen lief stroomt, hef dat effect op oen handeln. Ie kunt gaon vechten. Vluchten. Of in mien geval. Bevriezen. ’t Leek wel of’k vasteplakt zat an mien stoel intied ik mit open mond zat te loeren naor oons rookkanon. Alweer ja. ‘k Had hum net zo goed in die staand kunnen laoten staon. Had niks uutemèuken.

Zich het vuur uut de sloffen banend deur de smook, stèuf de Baos mij mit lange passen veurbij. Zittend op zien rechterknie, zweide hij de deurties van de haard lös, greep de vuurtange en porde in de braandende bulte. Mit ien haandige beweging gooide hij het vuur op oons zaandblikkie en daverde dermit naor buten.

Umringd deur mistflarden staarde ik hum beneveld nao. Nog steeds verlamd van schrik.

‘Gooi as de bliksem de terrasdeuren lös’ schrouwde hij vanof de achterdeure.’ Al wa’k tot op dat moment niet veuruut te braanden, toch was dat commando eulie op ’t vuur veur mij. Ik vlèuge op van mien stoel, waorbij de wasmaande mit een doffe dreun op de grond batste. De theedoeken en de washaandties in een kleurig kringegie der umme toe. Ik grepe de klinke van de terrasdeuren en duwde hum naor boven. De kolde middaglocht trök de rookslierten as een grieze deken mit naor buten. Umme van daoruut samen te smölten mit ’t waterige wolkendek.

‘Potjanduusie nog an toe zeg!’ mosterde de Baos toen hij weer naor binnen banjerde. ‘t zöl toch niet waor weden! Zölle wij de scheurstien soms verstopt hebben? Mit een nest of zo … Dát magge wij niet hopen hé!’

Nog naotrillend op mien bienen hapte ik naor frisse locht en bibberde, finaal achter de poeste: ‘Ach Baos. Ie weet ja wel wat ze zegt of niet. Hej eind oktober oen scheurstien verstopt. Dan hej véur november oen kamer esopt.’

Levertraonen

Bi’j ok al egrepen deur het griepvirus? Of misschien hej zölfs de mannengriep wel te pakken. Nou! Dan he’k barre medelieden mit oe heur. Want dan bi’j ja dood- en doodziek.

Oons halve gezin lag vleden weke veur pampus vanwege mannengriepverschienselen. Ze kuchten, rochelden, blaften en piepten der wat an of. Allent de Baos en ikke waren nog op de bien. Mar wij hadden dan ok de neudige veurzorgsmaatregelen etröffen. Ikke dan. Dat dachten ie zekers al. Oonze keukenla lig vol mit vitamine A, B, C, D en E tabletten. Magnesium. Mit en zonder Citraat. Calcium. Davitamon Compleet en Totaal. En toen a’k lest bij de drogist ware, zag ik een duusie ‘Goed Humeur’ capsules liggen. Daor he’k der gelieks mar een stuk of wat van mitenèumen … Ie kunt ja nooit weten. Kan der altied een paar bij de Baos in ’t eten drukken, as hij franterig is.

Lèestdaags wa’k trouwes zölf ok een beetie van ’t rabat. Hoe dat kwaamp? Oooh man, man. Dat za’k oe vertellen.

’s Aovends ha’k niet zoveule e-èten, umda‘k ruumte aover mus holden veur al die tabletten. Vanzölf. Rommelend in de keukenla snuide ik tussen alle flessies, potties en pakkies. Ik had al een beste lading op ’t aanrecht liggen toen mien oge iniens völ op een nei uutziend flessie.

‘Hé Baos!’ schrouwde ik, intied ik het gruune ding de locht in höld. ‘Was dit nou dan? Ik wus niet iens daw ‘t hadden.’

Hij stund mit zien haanden vol smerige borden veur mij en keek mit opgetrökken wenkbrauwen naor de inhold van mien haand.

‘Is dat niet die levertraon die aj van oonze Noorse schoondochter ekregen hebt? Die wol ze ja veur oe mitnemen.’

Mit mien ogen tot spleeties dicht eknepen, prebeerde ik te lezen wat der op ’t etiket stund. Kun der niks van maken. Dan was ‘t vaste Noors. Mar ’t kön van mien part ok wel Russisch of Pools weden. Ik zieë ’t verschil niet.

‘Mar eh … waorumme hef ze mij eigenlijks vloeibare levertraon mitenèumen?’ vreug ik verbaosd. ‘Dat spul is ja niet te zoepen en volgens mij ha’k wel ezegd da’k graag levertraon tablètten wol hebben.’

Iene veur iene zette de Baos de borden in ’t ofwasblikkie, lèut der hiet water bij in lopen en pök borstel en ziepe uut ’t aanrechtkastie.

‘Vrouw Biel. Ik heb oe zölf heurn zeggen daj de vloeibare variant wolln hebben heur. ’t Is oen eigen schuld. Nou zuj ’t gebruken ok!’ Tiebelend mit ’t flessie, keek ik hum recht in d’ogen. Ik zagge metiene redenen umme ok iens wat van die bocht deur zien karnemelksepap te smieten. Die rommel smak toch al naor lauwe speie. Dan völlen een paar levertraonties meer of minder ok niet meer op.

‘Nou!’ zee ik kribbig. Ie kunt wel iens geliek hebben (…) Dan mu’k der mar an geleuven. En dan derbij. Ik hebbe gien tied veur griep.’ Mit ’t flessie in mien linkerhaand dreide ik veurzichtig de doppe der van of en legde die op ’t aanrechtblad. Uut de bestekla greep ik de grootste eetlèpel die a’k mar kön vienden. ’t Was nog net gien sliefe. Des te eerder wa’k der vanof ja. ’t Spul lèup der dunne uut en mit de lèpel veur mien mond stun’k paraat umme een beste slikker te nemen. De Baos zat intied mit zien beide haanden in ’t ziepsop en loerde andachtig hoe of ‘t mij vergung. En ie raodt ‘t al … toen de joechte mien smaakpapillen bereikten, schèut ik minstens viemveertig jaor terogge in mien herinnerings. Ik zagge mijzölf weer bij mij mien moe in de keuken staon. Te rèren umme zoveule smerigheid.

De levertraonen sputterden mij uut mien ogen, die van ellende alle kaanten opvlèugen. Van links naor rechts. Van boven naor beneden. Net de wiezers van een klokke. Die op tilt slat. Mien mond had intied de grootste muite umme de eulie binnen te holden. Laot staon deur te sloeken. Kokhalzend lèut ik der een paar straolties uutzevern. Op mien shirt en aover mien spiekerbroek.

‘GADVERDAMME!!!!’ bèulde ik het uut. ‘Wat ver-skrik-ke-lijk GOOR!! Dat walgelijke draankie smak naor kold rottend vissewater.’

‘Och, mien doefie toch!’ lachtte de Baos, speuls mit de afwaskwaste naor mij wiezend. ‘Dat is ja niet zo gek. ’t Is toch ok viseulie. Dat smak naor vis. Wat haj dan edacht?’

‘Oooooohhhhh BAH’ karmde ik deur, mit mien beide haanden tegen mien mond edrukt. ‘Nou wee’k ok weer waorumme mien moe later capsules veur oons kochte. Dat was ja je reinste kiendermishandeling toen mit die joechte.’

De Baos legde de kwaste vurt, veegde zien natte haanden of an zien broek en slèug beide narms umme mij hin. Stief drukte hij mij tegen zich an, intied hij zien neuze verbörg in mien haornen.

‘Stille mar heur, mien viswiefie. Ie kunt zo dommiet altied nog een Goed Humeur tablettie innemen. Mar gooi ie oen goed straks wel bij de wasse? Aans wee’k zeker daj alle katten achter oe an kriegt aj dalijk de honden uutlaot.’

Van hamsterwangen tot poedelnaakt

De Baos en ikke hebt ruzige weken achter de rogge. Mit een femiliebarbecue bij oons thuus en meerdere verjaordagen. Waoronder die van mijzölf. Elk jaor vanneis bedèenk ik mij da’k mien verjaordag niet gaore vieren. Zo ok dit jaor. Want dat gef ja zo’n drokte en gedoe. En ie hebt der as jaorige gien klap an. Ie bint ja d’hiele dag an ’t sjouwen en slepen!

‘Ach, doefie toch’ zee de Baos toen ‘k hum mien idee veurlegde, riedende naor oons zoveulste feessie. ‘Dat zeg ie elk jaor. Mar as ’t zover is, geniet ie zölf ’t meeste. En dan derbij: wees bliede daj ’t vieren KUNT.’

‘Jaa, jaa … Baos’ gromde ik intied ik mit mien kop veuraover ebèugen in mien tasse zat op zeuk naor mien rooie lippenstift. Waorumme he’k ok altied zo’n dikke bende in dat ding, vrèug ik mijzölf of. Ik zagge een stuk of wat smerige zakdoekies, kassabonnen, een half-verrotte banane, kauwgompies lös op de bodem, mit daornaost een penne in twei stukken. Zölfs een BH kwaan’k tegen. Kön mij niet herinneren da’k die der zölf in had estopt. En waorumme al hielemaolt niet.

‘Kuj ’t vienden Vrouw Biel?’ vrèug de Baos. Hij zat ontspannen onderuut ezakt achter ‘t stuur, zien blik geconcentreerd op de weg ericht. ‘Ie hebt hum vaste weh bij oe. Mij donkt. Mit die tasse van oe kuw wel een volle weke op vekaansie. ’t Verbaosd mij niks of ie trekt der zo dommiet nog een slaopzak uut.’

Grammieterig keek ik hum an. Meende hij nou dat hij grappig was of zo? Mien tasse en ikke hebt al vaker dan iens bewezen dat wij van grote weerde bint. De Baos hoeft mar wat op te nèumen wat hij neudig is en ik tover ’t teveurschien.

Een pleister of postzegel? Jow!

Een paperclip? Natuurlijk he’k die!

Een asperientie? Absoluut! Absoluut!

Dus!

Opgelocht stèuk ik mien stiffie de locht in. Daor ha’k hum dan eindelijks. Ik trökke de doppe derof en duwde het kleppie van ’t autospiegeltie naor boven.

Ik wördde niet zo bliede toen a’k mijzölf in ’t vizier kreeg. Wat zag ik der ja old en versleten uut. Bah! Wat een narigheid is dat toch, dat older worden. Hej ‘t in de kop eindelijk allemaolt onder controle, begunt de rest te zakken!

‘Baos, vien’j ok dat mien kraaiepooties barre opvalt de leste tied?’ Mit a’k ’t hum vrèug, trök ik ’t vel van mien beide oogleden zo wied naor boven da’k net een Chineesie leeke.

‘Ja jong. Zekers! Vien ik ok! A’k oe ware, zu’k een facelift nemen. Knap ie vaste van op. Mar eh … hol ie oen schoenen wel an asteblieft? Ik heb der gien belang bij zo dommiet oog in oog te staon mit oen eksterogen.’

Lachend um zien eigen grappie schuddeboekte hij ’t uut.

’t Is ja net een dierentuune bij oe’ vervolgde hij zien betoog. ‘Kraaiepooties, eksterogen … ’t zöl mij niks verbaozen of ie zit zo dalijk nog poedelnaakt naost mij ok.’ Hij lachtte nou nog harder, waordeur de traonen hum aover de wangen lèupen.

‘Ja toe mar weer ieë, mit oen apestreken’ gromde ik terogge. ‘Ik hope daj oe in de broek miegt mit oen flauwe praot. En trouwes a’k oe ware zu’k ok wat laoten doen an oen eigen kop. Veural an die hamsterwangen van oe.’ Zo! Daor ha’k hum mooi te pakken. Of niet dan!

‘Hé, old doefie van mij’ hinnikte hij kiepig as een kiepe zonder kop. Hej misschien even een zakdoekie veur mij? Tjonge, jonge, ‘t water löp mij uut de neuze.’ Hij wreef intied mit de mouwe van zien jasse langes zien beide ogen, die der nogal glazig uutzagen.

‘Puhhh!’ mosterde ik. ‘Dat dèenk ik niet. Mar misschien he’k nog wel een slaopzak veur oe in mien tasse. Die maj weh gebruken …’

Toen wij nao een kwartiertie ankwamen op oons feestadres, ha’k nog steeds gien antwoord op mien vraoge. Mus ik mien verjaordag nou wel of niet viern ankomende weke?

‘Och, Vrouw Biel. Vier hum nou mar gewoon’ antwoordde de Baos. ‘Want ie weet toch wat ze zegt? Jaorig weden is gezond. Onderzeuk hef anetoond dat mèensen die meer verjaardagen viert langer leeft.’

Grammieterig in de kop

Ik valle mar metiene mit de deure in huus. De Baos en ikke hebt woorden ehad. Ja, nou heur ik jullie dèenken. Die beide? Ja jong! Deur zien schuld haw gedonder in de glazen. En dat kwaamp in dit geval deur de glazen. Snap ie ’t nog? Nou, muj iens heurn.

Vrijdag veur een weke ha’k een middagie vrij enèumen. De Baos is zowat elke vrijdag bij huus en dan viendt hij ‘t barre mooi umme samen iets te undernemen. Zölf vienk ’t barre mooi umme op mien vrije dag wat an te rommeln in huus. Op de maote van de meziek een beetie deur oons huus hin zwabbern en mit blèren. As de Baos thuus is, doe’k dat niet. Ten eerste viendt hij het niet gezellig a’k an ’t wark binne en ten tweide viendt hij mien gezang niet umme an te heuren.

‘Doefie’, zee hij een tiedtie terogge toen a’k ’t weer iens op een zingen zette. ‘Hol der as-te-blieft mit op. De buurvrouwe döt de roeten ok al dichte. Die viendt oe vaste ok gien Willeke Alberti.’

‘Poehh!’ antwoordde ik. ‘Ik wete écht weh da’k niet op heur lieke heur en mien spiegelbeeld trouwes ok niet.’ Ik vund ’t zölf wel een goed gelukt grappie, mar de Baos lachtte der niet umme. ‘Hé jong! Tis nog niet veurbij, blief mar bij mij’ zung ik der lachend nog een schöppie bovenop. Toen de Baos zien beide wenkbrauwen haoste bovenop zien kop had zitten, wus ik zeker dat hij het repertoire van Willeke Alberti niet kende.

Mar goed, vleden weke wolden wij een ende toeren op de motor, want dat viene wij allebeide barre mooi, mar doere wij veuls te weinig.

‘Ik gaore vanmorn eerst de roeten butenumme an de bovenkaante lappen heur. Mij donkt dat is nog nooit gebeurd sinds wij hier woont’ meldde de Baos toen a’k vurt gunge. Gloepends best plan, zo dochtte mij! Ladders en ikke bint niet zo’n goeie combinatie, ik hebbe ze ok altied in mien panty’s. De Baos daorentegen drag die ondingen nooit en mag ok nog iens slim graag kliedern mit water. Is dat dan niet een merakels mooie WIN-WIN situatie? Leek mij weh!

Toen a’k ’s middags thuus kwame van mien wark was ’t roem 30 graoden en was mien glazenwasser nog steeds drok bezig mit sponze en trekker.

’t Löp een beetie tegen mien maj’ schrouwde hij naor beneden. ‘Ik ontdekte vanmorn lekkage an oons dak, dat mus ik eerst oplappen. Ik bin bange dat dit nog wel een paar uren duurt.’

Ik zette mien fietse in de skure, smeerde oons een paar sneegies brood en zöcht een plekkie in de schaduw.

‘Wat is de bedoeling dan nou?’ vrèug ik hum toen hij naost mij gung zitten en zien taanden in zien broodtie zette.

‘Nou, dat lek mij weh dudelk of nie’ antwoordde hij. ‘Wij zölt eerst wieder mutten mit die roeten. We kunt der toch moeilijk halverwege mit stoppen.’

‘Wij????’ schèut ik uut. ‘Woj daormit zeggen da’k op mien vrije dag roeten murre lappen? Mit dit hiete weer? A’k dat eweten had, wa’k op mien wark ebleven.’

Ik zagge de Baos zien kaken ongeduldig hin en weer gaon umme de resten van zien broodtie weg te sloeken veur hij antwoorden kön.

‘Vrouw Biel!!! Ik staor hier ok op mien vrije dag heur. Ik gung ok liever wat aans doen. As ie nou dommiet véur thuus begunt, dan doer ik de achterkaante en binne wij gelieke klaor. Griepe wij daornao de motor.’

Mit een vuurrooie onweerskop, gung’k an de slag mit water en ziepsop. Trappie op. Trappie of. Trappie op. Trappie of.

Toen oonze roeten umme drei ure blönken as de kale koppen van mien beide breurs, smeet ik het smerige water aover de straotstienen achter thuus.

‘Hééééj,’ bèulde de Baos. ‘Nou wij toch bezig bint, wij kunt de roeten van oonze skuurties ok wel eempies doen.’

Té krange in de kop umme der tegenin te gaon, vulde’k mien ummer weer mit nei water, kwakte der een scheute ziepe bij en lèup op raozend hoge poten oonze tuun hin. Vanuut mien ooghoeken zag ‘k hum op de tippe van oonze blokhutte staon, drok an ’t marteln mit de tuunslauwe. Nou gung’k hij zekers ok nog alle bloempies water geven. Hels as een jachthond vrèug ‘k mij of ow zo dommiet nog wel vurt gungen. De dag was ja al haoste umme zo zachiesan.

Toen ’t klussie een half ure later eindelijk klaor was, bromde de Baos dat hij nog eempies under de pompe stapte. Grammieterig staarde’k in de spiegel naor mien ontplofte spiegelbeeld. Nou hadden wij mooie skone roeten, mar wa’k zölf net een verzèupen katte. Daorbij hadden wij ok nog iens gezeur umme verlèuren tied.

Eempies later stuiterde de Baos fris en fruitig weer naor beneden, greep zien motorsleutel uut de la, stèuf de keuken deur en rèup: ‘Hé Willeke! Kuj bij oen spiegelbeeld vurt komen? Waornao hij dubbeltonig begunde te zingen: ‘Tis nog niet veurbij, blief mar bij mij …’

Maxx

Zit jullie ok op Facebook? De Baos en ikke weh. Al doere wij niet aans as moppern en mekkern daw der of wilt. Wij zegt ok altied tegen menare dat het oons niet interesseert wat een aandere döt. Mar ondertussen bliew nog steeds loeren naor wat iederiene veur prachtige dingen beleefd. En verdomd as ’t niet waor is: Die bint vake prachtiger dan oonzend. Veural de foto’s. Mar dat kan natuurlijk ook an oonszölf liggen. De Baos zeg vake da’k een vrömde kop trekke op foto’s. En ik viene dat hij op een foto altied dronkent lek.

‘Vrouw Biel, zee de Baos lestdaags nao het eten toen ‘k hum een paar perfect uutziende plaaties under de neuze drokte. ‘Ie mut niet alles geleuven wat die mèensen op Facebook zet. Die lui laot allent mar hun mooiste foto’s zien. Ik hebbe op Facebook nog nooit iene in een tandartsstoel zien zitten mit een grote klemme in de mond en een paar beblödde watten an weerskaanten.’

Ofwezig knikte ik mit mien kop intied ik deur scrolde, want ik zagge een foto langes komen van een klein, zwart gevlekt hondtie die op zuuk was naor een nei golden maandtie.

‘Hé jong! Muj dit iens heuren’ bèulde’k enthousiast. ‘De tante van een vriendin van mien nichie en die heur buurvrouw bödt een twei-jaorig hondtie an umdat zien bejaorde baosie der niet meer veur zorgen kan. Zielig nie? Zöl dat niet wat veur oons weden? Kunnen wij ok iens een keer mooie foto’s op Facebook zetten.’

Andachtig bekeek hij het hondtie en zee tot mien grote verbaozing da’k mar mus reageren daw wel belang hadden bij het diertie.

‘Daor hew ’t al zo lange aover mien doefie’ zee de Baos, intied hij de smerige borden op ’t aanrecht zette. ‘Een hondtie derbij. Hoe heet hij trouwes?’

‘Maxx’ zee ik. ‘Wel een stoere name of nie veur zo’n klein ding.’ Daor achteran zee ik dat hij naor mien idee verneumd was naor het racemonster Max Verstappen. De Baos antwoordde daorop dat d’olde eigenaar waarschijnlijk nog nooit van Max Verstappen heurd had. Mar naor zien idee gewoon graag naor omroep Max keek. Nou ja! ’t Mèuk ja ok niks uut. As ’t biestie mar een name had of niet dan!

Ik typte under het bericht da’k wel belang had bij het hondtie en da’k de eigenaar goed kende. Dat zette zoden an de diek, want wij kunden gelieks d’aandere dag komen kieken.

Toen ‘k ‘t kleine mormeltie zagge, wa’k metiene verkocht. Dat begriep ie zekers weh. Ik har hum wel gelieks mit naor huus willen nemen.

‘Wij slaopt der eerst mar iens een nachie aover mien maj’ zee de Baos. ‘Kieken aj der morgenvrog nóg zo aover dèenkt.’

D’aandere dag hadden wij der een maandtie, een pute hondenvoer, speulties en een klein bollegie wol op veier pooties bij.

Ik appte oonze femilie en vrienden daw een mooi neigie hadden en lèut ze der nog eempies naor raoden.

‘Jullie kriegt zekers een naokomertie’ grapte mien lolligste vriendin. ‘Of woj soms oma?’ reageerde een aandere.

As antwoord stuurde ik vrolijke foto’s en uutbundige filmpies van oonze haorige huusgenoot en appte dat hij al zo snel wende an oons gezin.

Vol vertrouwen op een goeie nachtrust gungen wij die aovend naor bedde. De beide honden in heur eigen maandtie. Locht uut. De gerdienen dichte.

Wij lagen der nog gien vief minuten in toen het gedonder begunde. Der klönk geblaf en gekrab van beneden. Dat betiekende weinig goeds zo dochtte mij. Die mus ik iens even een flink pak op zien pèense geven.

Ik slingerde mien bienen uut bedde, daverde de trappe of, trök de deure lös en keke regelrecht in een paar dröp oogies umringd deur zwartzachte wol.

‘FOEI’ fluusterde ik en greep Maxx daorbij zachthaandig in zien nekke. Hij vund ‘t óf wel een mooi spellegie óf hij was toch barre benauwd veur mij, want hij bleef mar deur blaffen en deur de kamer stoeven. Op een gegeven moment was hij zo an ’t boekslagen … Ik dachte dat hij der nog in zöl blieven jong.

Rond een uur of twei was hij eindelijk stille en nüstelde hij zich, schor van ’t keffen en hielemaolt an de latten van dat ge-ren, in zien maandtie.

Kats uuteput nao de zoveulste keer op en neer de trappe of lopen, gung’k weer naost de Baos liggen. Die dreide zich umme, zuchtte een paar keer diepe en zee: ‘Nou, oma. Ik dèenke dat oen Max Verstappen eerder verneumd is naor Mad Max heur. Tjonge Jonge. Wat een domme dogge. En zet dát mar niet op Facebook.’

Drok doen in toen

Bint jullie ok zo bliede dat wij verlöst bint van d’ hitte? Ikke wel heur! Ik slaope weer deur as een pasgeboren poppie nao de leste flesse. Ok de Baos is weer bèter te passe deur dizze ofkoelings. Noe kan hij eindelijk weer zien grootste hobby uutoefen.

‘Doefie’, zee hij veurige weke. ‘t Wordt zundag mooi weer. Zullen wij de barbecue anstikken? Neuge wij Garriet en Gea ok uut. Gaore wij eerst een best ende fietsen.’

Dat vun’k een allerbarstens goed idee van de Baos. Ik trökke gelieks mien tillefoon uut mien kontebuuze umme heur een appie te sturen. Gea was metiene te porren veur oons prachtige plan. Zij stuurde vief blauwe doempies, twei zunnegies en een hompe vleis weerumme. Makkelijk toch? Of niet dan! Die plaaties zorgt derveur dat wij allebeîen metiene begriept hoe oonze buie der bij hangt.

‘Ik gaore mit oe mit bosschuppen halen heur’,  straalde de Baos zaoterdagmorgen. ‘Zal ik oons iens eempies een paar mooie stukkies vleis uutzuken.’

In de supermarkt anekomen, racete hij metiene richting slagerij ofdeling. Staond veur een krattie komkommers zag ik hum vanuut mien ooghoeken d’iene nao d’aandere vleisverpakking in oons karregie smieten. Speklappen. Karbonades. Worsten. Hamburgers. Spare ribs. Bezorgd vrèug ik mij of of mien puutie slaot der zo dommiet nog wel bij zöl passen, dat begriep ie weh.

‘Hé maot, rèup ik aover de stellings hin, intied hij zien haanden in de koeling stèuk umme twei porties Schaschliks te griepen. ‘Wat bi’j van plan jong? Wij kriegt gien hiel weeshuus te èten.’  De Baos grijnsde, pakte de beide schalen tegelieke op en wupte ze mit ien armslag aover de raand van de karre.

‘Vrouw Biel!’ antwoordde hij. ‘Wij gaot een lange fietstocht maken. Die lui hebt naoderhaand vast en zeker zo’n honger as een peerd. En ik wille beslist niet te weinig in huus hebben.’

Schuddekoppend lèup ik deur. Daor völ niet tegen te praoten. As die keerl wat in zien kop hef, dan hef hij ’t niet in zien konte. En mèensen. Ik dachte mar zo: As ter vleis aover bleef, dan hadden wij de dagen dernao ok nog wat te èten ja.

Zundags was ’t een gloepens mooie dag umme te fietsen. De Baos en ikke hadden de taken goed verdeeld. Ik har een prachtige route uutestippeld en hij blèus een toppe wiend in oonze baanden. Nou ja. Blèus … Mar goed. Ie snapt mij weh. Mien Berend Hendrik ha’k veur de zekerheid trouwes ok mar veur edaone. Daor ha’k inmiddels leergeld genogt veur betaald. Een BH-loze zundag bewaarde ik mar weer een keer veur een kolde winterdag aw niet in fietsen gungen.

Wij kwamen deur Pesse, Spier, Rune, de Aanserdennen en gungen via ’t Spaarbankbos weer terogge op huus an.

‘Poeh! ‘k heb honger jong. ’t Koerkt mij zo in d’hoed, de buren kunt mij wel heuren’ zee ik toen wij de fietsen achter oons huus stalden. ‘Stik de braand der mar vaste in mien grillmeister, dan snie’k alvaste een paar stokbroden.’

Binnen de kortste keren ha’k van alles op de tuuntaofel uutestald en greep ik d’iene nao d’aandere snee stokbrood en wisselde dat of mit een beetie slaot en fruit. Ik zagge Gea ‘t zölfde doen. De Baos had wel geliek: wij hadden inderdaod zo’n honger as een peerd. Tegen de tied dat wij het eerste stukkie vleis in oons bord hadden, was der inmiddels al een beste bodem elegd.

‘Nou vrouw Biel, waor bliej nou? mosterde de Baos mit de vleistange in zien rechter- en een pilsie in zien linkerhaand. ‘Eet iens een beetie deur ieje. ‘k hebbe zo dommiet nog een speklappie en een hamburger veur oe in de anbieding.’

Mit een diepe zucht gooide ik de tuunstoel in zien achteruut, völ achteraover en masseerde kreunend mien volle mage. Tegeliekertied heurde’k een appie binnenkomen. Beneid keek ik van wie die was. Hè? Van Gea? Zij knipoogde naor mij intied ik heur berichie bekeek. Een blauw doempie naor benêen mit een gezichie waor as een gruune drek uut kwaamp. Haaaa! Ik knipoogde terogge. Mij was ’t wel dudelijk hoe heur buie der bij hung. Zij was ok zo stiefvol as een pottie mit pieren.

‘Keerl, keerl … wat bin’k zat’, klaagde ik veur oons tweîen. ‘Ik zee oe toch: ie koopt altied veuls te veule.’

De Baos fronsde zien wenkbrauwen. Keek van mij naor Garriet, naor Gea en weer terogge naor zien gebakken feestmaol. Prikte vervolgens een plakkie stokbrood an zien tange, dreide hum veur mien neuze en zee: ‘Zo, mien maj! De volgende keer as wij gaot barbecueën nemen wij veur oe twei stokbroden mit en pluk ik oe een paar knienebladern. Dan hoef’k de barbecue ok niet an te stikken.’

Ein Schönes Dag in Duutselaand 

Stikt jullie ok wel iens de grèenze aover umme bosschuppen te halen? Baos en ikke wel. Ongeveer ien keer in de twei maond gaore wij naor Emlicheim. Wij koopt dan een hiele bulte rotzooi waorvan wij dèenkt dat wij dat neudig hebt. Draank. Koffie. Waspoeier. En bezine natuurlijk. Die is bij oons toch écht veuls te duur.

Veurige weke zagen wij iniens dat wij niks mar dan ok niks meer in de kelder hadden staon. Normaal hew minstens 20 flessen witte wien op veurraod, nou stunden der nog mar 12.  En van de rooien waren der nog mar veiere. Daor wor ik een beetie kriegelig van. Ie weet mar nooit wie van de femilie der plotseling veur de deure stiet. Der bint derbij dat bint ja van die nathalzen. Veural die van de kolde kaante (vien ik). Veural zien schoonfemilie (viendt de Baos).

Net nao ‘t middagèten reden wij vurt. Wij keken iens hier. Wij kochten wat daor. Oonze pinpassen dreiden overuren.

Mit de kattebak ofeladen reden wij an ’t ende van de middag terogge naor huus. Mu van al dat winkeln en sjouwen waren wij ok wel een beetie hongerig eworden. ‘Vrouw Biel’, grijnsde de Baos mit zien linker narm bungelnd uut ’t raampie van oonze auto, ‘Hoe liekt ’t oe toe dat wij zometiene wat gaot eten bij dat Steakhouse restaurant net veur de grèenze? Ik kan wel een hiel peerd burgemeister maken.’ Dat verbaosde mij niks. De Baos kan elke dag wel een hiel peerd burgemeister maken. Mar goed. Ik harre evensowelt zölf onderhaand ok wel zin an wat.

Wij vunden buten op het terras een mooi taofeltie, dat oons wel geschikt toe leek. De Baos pük een stoel, zweide hum in zien achteruut en zakte mit een plof achteraover in de kussens. ‘Hè hè!’ verzochtte hij, waorbij hij zien haanden iens flink in menare wreef. ‘Kom mar op mit die grote broene rakkers.’ Krapan mien konte an de stoel, hadden wij ’t maagie van de bediening al naost oons staon.

‘Möchten Sie etwas zum trinken?’ vrèug het hoogblonde ding, waorbij ze mij andachtig ankeek.

‘Ja, geerne mien maj’, antwoordde de Baos. ‘Doet oons mar een halbes liter Bier. En wij wolt ok geern wat te essen.’

‘Och, doen Liebe! Baos! Ie praot ja net zo vloeiend Duuts as Drèents, reageerde ik verbaosd en trots tegelieke.

Drei minuten later stund ’t peroxide maj alweer naost oons taofeltie, zette oonze draankies veur oonze neuzen en bekeek mij van top tot tien veur ze weer weg leup. Baos völ ’t ok al op.

‘Hé doefie’, lachtte hij ‘die hef een oogie op oe jong!’

‘Ja en as ze mij nog langer ankek, wel twei’, grapte ik terogge.

Wij hadden het nog mar net uutesprèuken, of daor huppelde ze oonze kaante alweer op. Noe mit de menukaorten in heur haanden. Mit as ze der mij iene gaf, aaide ze iniens mit heur wiesvinger aover mien linker polse hin. Ik schrökke mij te pletter, dat hej wel deur dèenk. Ik kwame nog net niet lös van de stoel.

‘Sie sind sehr Schön’,  fluusterde ze vanuut ’t niks. ‘Schöne Haare, Schönes Kleid, Schönes …’ Wat der nog meer Schön was, heurde ik al niet meer. Mien verbaozing was doemdikke veur mien geheurgangen gaon zitten.

Smekend keek ik naor de Baos, die zien lachen niet kön inholden. Mit beide haanden umme zien boek schutterde hij tegen de taofel. Een gruun vasie mit bonte blommegies zwiemelde daorbij gevaorlijk hin en weer.

Mit een knalrooie kop stotterde ik: ‘Uuuh! Ja … Danke Schön hè!’ Waorop de Baos vanuut ’t niks inzette:

Alle doeven op de dam, sjalalalie sjalalala,
ja die weten hoe of ‘t kwam, sjalalalie sjalalala,
want ze zaten op oen schoot, sjalalalie sjalalala,
en ie gaven ze stukkies brood, sjalalalie sjalalala.

Twei keer binnen twei minuten perplex staon, is veule heur! Ik gefe ’t de schuld der mar an dat wij in het butenlaand waren.

Waor gieniene heur grèenzen kent …

Vrijheid blijheid: oftewel mit de koppies lös in de kaste 

Soms hè … bin’k zo roeg in de kop. Dan wi’k ontsnappen an alles en iederiene. Op zukke momenten zit mij mien eigen angebrachte keurslief veuls te strak umme d’hoed en he’k zin umme alles van mij af te gooien. Hebt jullie dat ok wel iens?

Ofgelopen zundag was ’t weer zover. In een poging mij wat vrijer te vulen, bedacht ik mij ineersten da’k een BH-loze zundag gung instellen. Wij bleven toch in huus.

’s Morgens stund de Baos humzölf te scheren veur de spiegel toen a’k uut de does stapte en mien goed an deud.

‘Vergèèt ie niet wat doefie?’ sputterde hij mit de schoembellen onder zien neuze toen a’k mien bloesie aover de kop trök. ‘Nee heur’, antwoordde ik mit mien narm deur iene mouwe, kiekend deur de halsopening.  ‘Ik neme vandage een BH-loze zundag.’

‘Mur ie weten’, zee hij, intied hij het schoem van zien scheermessie oftikte. ‘Zal oe vaste mooi staon.’ Nou! Dat traakte mij niks. Of ’t mij noe mooi stund of niet. Ik harre gewoon gien zin an dat strakke gedoe umme mien lief en wij bleven toch thuus ja. Baos dacht daor trouwens aans aover.

Nao oons plakkie stoete zee hij iniens: ’Vrouw Biel, hoe liekt ’t oe toe daw zo dommiet de fietse pakt? Het is ja mooi weer.’ Ik dachte bij mijzölf dat een klein stukkie fietsen wel lukken zöl zonder BH.

Toen wij onder de bomen in ’t Spaarbaankbos deur kwamen, vun’k het eigenlijks best wel kold allent mit mien bloesie an. De wiend jèug mij deur de mouwen en goesde langs mien blote lief, zo zonder borstwering.  Mar natuurlijk zee’k der niks van …

Op ’t Dwingelderveld hobbelden en bobbelden wij aover een kronkelnd zaandpadtie hin. Mien vrije gevuul wördde flink op de proef esteld. Dat snapt jullie wel dèenk.

An ’t ende van ’t fietspad kregen wij een snackhokkie in ’t vizier. De Baos leup ’t water in de mond mit de gedachte an een dikke ijsko. Al ha’k daor ok wel zin an, toch stuitte mij dat idee wel een beetie tegen de borst, want ik zagge een hiele bulte volk op ’t terras zitten. En dan zöl iederiene dommiet zien da’k gien BH an harre a’k der langes leup.  Gelokkig ha’k een grote tasse bij mij die a’k as pantser gebruuken kön.

Veurzichtig lèup ik achter de Baos an naor een leeg taofeltie, de tasse intied strak tegen mij anedrukt. Toen a’k mien konte an de stoel harre, zette ik mien tiedelijke harnas zachies op de grond. Angstvallig proberend de boel niet te veule te laoten schommeln. De Baos had der wel gein umme.

‘Ha haaaa doefie!’ zöng hij het haoste uut. ‘Kuj dat niet vaker doen? Ik vien ’t wel wat hebben heur, oen koppies lös in de kaste.’ Ik könne der niet umme lachen en krege zo zachiesan een klein beetie spiet van mien impulsieve plan.

Nao oonze korte pauze schoefelde ik weer mit mien tasse veur d’hoed naor mien fietse. ‘K ware bliede daw weer wieder gungen.  ’t Was intied behoorlijk ofekoeld. Veural onder de bomen was ’t griezelig kold. En wat waren der een bulte fietsers an pad. Ik vuulde mij hoe langer hoe meer opelaoten mit mien ongemakkelijke geslinger.

Via de Aanserdennen vervolgden wij oonze tocht naor Rune. ’t Wördde bewolkt en de wiend haalde an. As ’t mar niet gung regen, dacht ik bij mijzölf. Dan kön’k de borst ja letterlijk nat maken …

De Baos fietste veurop en keek zo of en toe iens gniffelnd achterumme of’k hum wel bij kön holden. Mit mien rechter haand an ’t stuur en mien linker narm veur de borst was ’t nog een hiele toer kan’k oe verzekern.

Nao een halve dag fietsen waren wij dan eindelijk weer thuus. Bibberend van de kolde stèuf ik kats verkleumd de trappe op naor mien klerenkaste, intied de Baos een flessie bier uut de koelkaste trök.

Beneden ekomen, keek hij mij vraogend an. ‘Wat noe dan vrouw Biel. Hej oen Berend Hendrik weer anetrökken? Dan muj het wel barre kold hebben hé.  Mar ie weet toch wat ze zegt of niet: Wie A zeg, mut ok B zeggen.’

Mit de deurklinke in de haand bibberde ik: ‘Ja, Baos. Dat wee’k ok wel heur. Mar veur mij is het nou evenpies klaor mit mien BH-loze zundag. Want ie weet toch wat ze zegt of niet: Wie B zeg, mag gerust ok H zeggen.’

Hej ’t ok zo warm? En woj daor ok zo rillerig van? 

‘t is niet kold hè, de leste dagen. De KNMI hef mit heur codes inmiddels weer alle kleuren van de regenbogen anekondigd, die de helfte van de tied kleurloos blieft.  Ik wete niet hoe of ’t jullie vergiet. Mar ík kriege der de kolde rillings van.  Dat het de warmste dag ooit giet worden, is ok zoiets. Dat vien’k umme te gruweln. Het gesodemieter begunt ’s morgens vrog al a’k mien ogen lös doere.

‘Hej de slaop uut, mien doefie?’ is ‘t eerste wat de Baos mij zowat elke dag vrag, intied hij enthousiast zien beide bienen uut berre slingert. Mien antwoord is, net as ’t weer, een beetie afhankelijk van de temperatuur. As ‘t ’s nachts boven de 14 graoden blef, ist gebeurd mit mien rust. Ik woele en dreie. Drinke umme ‘t ure een glas water, waordeur ik umme ‘t aandere ure naor de WC murre. Slaore zo af en toe iens tegen mien dompe umda’k anevallen worre deur een leger moggen. Gooie mien bienen buten boord, kere mien kussen twintig keer umme en wringe net zo vake mien nachtponne uut. En ’t mooiste van ’t verhaal is. De Baos slap gewoon deur. Die zaagt ’t hiele Spaarbankbos umme mit zien gesnurk en markt niks van al mien ongemakken.

‘Mwah, ’t mag wel zo’, antwoord’k aoververhit mit een slaoperige kop. Bin’k eindelijk in slaop, ma’k hij mij weer wakker… op mien vrije dag nog weh. Mar goed. Al bin’k zo hellig as mar weden kan, ‘t komp mij argens ok wel goed uut. Kan’k mooi veur de hitte an bosschuppen halen.

Bij de supermarkt löp mij ‘t kiepevel d’hiele tied aover d’hoed hin. En dat komp niet allent deurdat ze de airco zo hoge hebt staon. D’iene nao d’aandere schaars geklede bloteling löp veur mij langes te spinnevoeten. In korte broekies mit kruusvèters die teveule billenvet laot zien, tino’s die teveule borstvleis toont en dan die open schoegies!! Och doen Liebe, daor mu’k niet naor kieken. Mit een beetie gelok zit der een mooi zomers kleurtie op de tiennagels, mar in ’t slechtste geval prikt der een paar dikke kalknagels op mien netvlies. En dan die verskrrrrikkelijke locht die sommigen bij zich draagt. Asof ze zich in gien dagen edoest hebt en hun gebruukte kleren elke dag vanneis uut de wasmaande griept. Bahh. Wát een intense zwietgeur.

Slaolommend slinger ik deur de winkel en griepe zo gauw as ‘t mar kan mien spullegies bij menaar. A’k mar zo rap meuglijk weg binne uut dit spookhuus. Veur de kassa stiet een grote groep zwietende zeurders. De rij is te lange. ‘t duurt te lange. ‘t is te warm. ‘t is te dreuge. Ik dèenke mar ien ding, a’k zo naor de vrouwe veur mij kieke. Trek fatsoenlijke kleren an jong. Does oe wat vaker. En ie magt ok wel iens scheermessies kopen. Én gebruken! Bokito zöl trots weden op oen behaorde bienen. Oeh blender! Dat was niet ien ding waor’k an dachte, bedèenk ik mij. Ik trekke een hiel register an commentaar lös. Deur mien te korte nachtrust zie’k alles deur een vergrootglas. Ok niet aordig! Wat zöl ’t volk wel van míj vienden. Da’k een snarre binne? Mit mien chagerijnige kop? Mit dit mooie weer nog weh! Ik beslute ter plekke da’k gao anhaoken an de zunne en mit hum mit gaore stralen. Ik wèens ’t maagie an de kassa dan ok een hiel mooie dag en zegge dat ze bliede mag weden dat ze mag warken. Zo! Dat was schitterend, toch? Vien’j nie?

Mien tassen hang ik an ’t stuur van mien fietse, waordeur ze bij elke trapbeweging tegen mien blode bienen an schuurt. Hmmm. Niet lekker.  Mar … ‘Blieven stralen’, zeg ik tegen mijzölf. ‘Blieven stralen. Ie bint zo thuus.’

A’k de deure van de koelkaste lös trekke, zie’k tot mien grote schrik dat der een flesse wien elekt hef. Jaheur!!! Vanof de bovenste legger löp der een rood spoor via  een pak vla naor een deuzie olijven langes een kladdegie kiepevleugels richting gruuntela. Eerst mar iens eempies een soppie maken umme die ellende weg te poetsen. Al poetsend zie’k dat de vloere van oons achterhuus barre smoesterig is. Die gao’k ok mar metiene mitnemen. Mit een vuurrooie kop boene en schrobbe’k zwietend as een malle, zodat het vocht in straolties langes mien rogge löp. Tussendeur hang ik in de braandende zunne ok nog een paar wassies op, laote de hond uut, stofzoege van boven naor beneden, hale een doek deur de does en dweile de keuken.

As de Baos ’s aovends thuus komp vanuut een koel  kantoor stiet het eten op ’t gasfornuus en hang ik uutgeput van al dat gezwoeg in de hitte laankuut achteraover in een tuunstoel.

Mit zien autosleutels in zien iene haand en zien zunnebrille in d’aandere haand löp hij op mij of, bög zich, gef mij een kus op mien natte haornen en zeg: ‘Zooooo, mien doefie. Hej lekker geneuten van ’t mooie weer? Mij donkt, ie hebt ’t wel warm ekregen te liggen in die zunne.  Ie magt oe wel iens doesen. Mar die korte broek en tino staot oe trouwes barre sexy heur!’

——————————————————————————————

Ballorig hoedtie (schriefopdracht Huus van de Taol)

Een bonte stoet mènsen stiet veur mien balie. Allemaolt wachtend op hun beurte. Een klein vrouwgie mit een ingeklapte paraplu waoras het logo van een plaotselijke voetbalvereniging mien kaante opsputtert. Niet mien club. Jammer. Achter de vrouwe zie’k een kiend verlègen sabbelen op zien doempie as was’t een lolly. Steun zeukend aan de haand van zien mamme.

Het is een echte maandagmorgen. Drokte an de balie. Drokte an de telefoon.

Opiens heur ik een zwaore stemme ‘Goeiendag’ zeggen. Vanonder een broene cowboyhoed kiekt twei ogen mij vriendelijk an. Het patiëntenkaortie die ak in mien haand edrukt kriege, veult kold en nat. Mien aandacht wordt echter meer etrökken naor zien opvallende hoed. Die hoed stiet namelijk nogal schiefe op zien grieze bos haor.  As hij een onverwachte beweging mak, dan valt hij.

‘U heeft geen naamplaatje op, nu kan ik u niet bij uw naam noemen’, begunt de keerl zien gesprek. Disse opmarking he’k nog nooit eerder eheurd.

‘Oh’, antwoord ik rustig en koelbloedig as altied, ‘dan ben ik vanmorgen in gebreke gebleven’.

‘Nou ja, als u uw werk verder maar wel goed doet’, reageert hij vervolgens. Ik begriepe niet goed wat mien naamplaatie mit het uutvoeren van mien wark te maken hef, mar ak het goed inschatte, giet hij mij dit verder ok niet verdudelijken.

‘U heeft trouwens wel een heel mooi bloesje aan, als ik het zeggen mag. Blauw, blauw, hemelsblauw. Kleurt mooi bij uw ogen.’ Disse leste zinne sprek hij stotterend uut.  Het broene gevaor stiet nou op het punt van capituleren.  Gelokkig mar dat hij van die grote zwei-oren hef die tegen de raand van zien hoed drukt.

‘Dank u wel mijnheer’ is het ienige da’k der op dit moment uut kriege. Mien mond veult zo dreuge as een krekker die al vief maond aover de daotum is.

‘Kent u trouwens Annechien Steenhuizen?’ vrag de keerl vervolgens. Op mien antwoord da’k heur niet kenne, wet hij mij te vertellen da’k dan zekers nooit naor de tillevisie kieke. Mien verbaozing gruit mit de seconde. Wat is dit veur een idioot gesprek. Ik wol dat ie mar gewoon zee waor as hij veur komp.

‘Annechien Steenhuizen is een bloedmooie vrouw’ betoogt hij nog evenpies ongevraogd. ‘Maar persoonlijk hou ik meer van lange, blonde vrouwen.’ Mien dreuge mond zakt naor ongekende ofmetings. Nou is’t genog ewest. Deurlopen mut ie en rap een beetie. Op het computerscharm zie’k dat hij veur een onderzeuk komp, waor ak hum veur anmelde.  Intied a’k de keerl veraldereert de plekke anwieze waor hij mag gaon zitten, heur ik de voetbalvrouwe lacherig zeggen: ‘Zo, dat compliment kun je mooi in je zak steken.’ Het ienige waor ik op dit moment an dènken kan, is dat die olde sneuperd net zo ballorig is as zien cowboyhoed op zien grieze haor.

Runderfoto (schriefopdracht)

Twei bint der nog aover… twei … Een kerel en een old vrouwgie. Die twei mu’k nog evenpies anmelden, dan kan’k naor huus en zit mien warkdag der op.

De kerel is as eerste an de beurte en torent hoge boven mien balie uut. ‘Kan ik u helpen’, vraog ik beleefd. Intied dènke ik dat hij best wel wat lek op Ellert van Brammert. Of misschien nog wel meer op Brammert zölf. Die twei kan’k nooit goed uut menare holden. ‘JA’, bast de kerel krange, waorbij hij wat veuraover bug en mij recht in mien ogen ankèk.

‘Ik kome veur een rrrrrunderrrrrfoto’. Dat leste woord sprèk hij uut mit een onneuzel lang rollende rrrrrr. Ik dachte eerst da’k hum niet goed verstaone har en scheute eigenlijks stiekem een beetie in de lach. Want tja. Een runderfoto? Dat ha’k ja nog nooit eheurd. ‘Wat zei u meneer?’, vraog ik de reus. Mit zien scholders uut menare en zien bovenlief estrekt, bög Ellert nog wat dichter naor mij toe. ‘Ik kome veur een rrrrunderrrrfoto’, herhaalt hij, mar dan mit wat meer volume en mit nog wat meer de naodruk op de R’s. Dan he’k het ja toch wel goed verstaone, dènke ik bij mijzölf.

‘Oh, … U komt voor een runderfoto?’ vraog ik hum. Ik probere mij een beetie in te holden, mar al mien lachvezels schrouwt umme lös elaoten te worden. Mar umda’k dat ja niet kan maken, trakteer ik hum allennig mar op een schieterig glimlachie.  ‘JA’, bèult Ellert mien haor in de warre. Zien onfrisse locht benömp mij mien aosem. Ik geleufe dat dizze keerl vandage niet allent water edrunken hef. Ik dure haoste niet te aosemen. As hij daor nog langer blef staon blaozen, zö‘k der zölf nog anescheuten van raken. Inmiddels veul ik een klein druppeltie zwiet langs mien veurheufd kietelen, dat zich een weg baant tussen mien ogen. Mit een graai griep ik een tissue onder de balie weg umme mij te ontdoen van dat ongewenste moment.  ‘Goed’, drummel ik vervolgens. ‘ U wilt graag op de foto’. ‘JA, dat zeg ik toch!’ is zien antwoord en veur de tweide keer zet hij zien woorden kracht bij. Hij stiet noe zo dichte naor mij toe ebèugen, ik roeke zien aosem niet meer allent deur zien mond. Zien neushaoren fladdert onrustig op de maote van zien kegel. Ik bedènke mij iniens da’k hum toch meer op Brammert viene lieken, die had ok zo’n grote snotdompe volgens mij. Mien tissue veur mien neuze edrukt, zie’k het olde vrouwgie ok drok mit een snotterlappie in de weer. Het lek mij het beste um dizze dronkenlappe mar rap naor de wachtkamer te sturen, veur zien foto. Mar of hij ok warkelijk een runderfoto kreg, betwiefel ik. Ik dènke dat hij die bèter kan laoten maken bij de veearts.

Een paar SKV’s: slim kort verhalen van minder dan of precies 99 woorden

Wildplasser

Wuppend van het iene op het aandere bien ritst Gosem de gulpe van zien korte broek lös. Mit zien rechterhaand bevrijdt hij zien kleine Goosie die op knappen stiet. Onder het uutstoten van een putdiepe zucht ontlast hij zich van zien hoge nood. Tegeliekertied veult hij het hiete vocht tegen zien bienen spetteren.

In gedachten heurt hij de belerende woorden van zien moe: ‘Nooit tegen de wiend in plassen jonge. Nooit tegen de wiend in plassen!’

Baas opa’s On Tour

‘Schiet op Karel, doe snel oen kunstgebit in en oen dwaalalarm of. Dan smeren wij hum veur de tweide koffieronde.’

Mit een grijns van oor tot oor stiet Barend in de deuropening van zien hoogbejaorde buurman. Een opgerolde rooie zakdoek siert zien kalende kop en uut de zak van zien klettervestie stikt twei tickets veur een hardrock concert in Berlijn.

Headbangend haokt Barend zien narm deur die van zien buurman. Klaor om Huuze Aovendrood uut te rocken.

Angstige momenten

De man bög veuraover. Hij is zo dichtebij da’k de rimpels in zien veurheufd kan tellen. En ik mijzölf in de spiegel van zien ogen zieë beven. Ik wete dat hij het veult. Mien kwetsbaarheid.

Intied as de achterkaante van mien shirt binnen een fractie van een seconde veraandert in een dweile, veult mien mond juust volledig uutedreugd.
Ik wete. Er is gien weg terogge.

Boven mij bewög zien haand naor mien bovenlippe.
‘Wilt u een verdoving mevrouw?’

Onwetend weten

‘Ik heb niet zuk mooi neis’, zeg mien va a’k zien kamer binnenlope. Mit de mouwe van zien overhemd veg hij een traone van zien wange. Zien roodomraande ogen verraodt zien urenlange verdriet.

Ik huvere. De ankommende bosschup mak mij onrustig.

‘Moe is uut de tied ekomen.’

De onrust verdwient. Dit is gien neis.

Soms wo’k dat mien moe der nog was en mien va alles nog wus.

26 november 2008, 10.12 uur

De bliksem die haar trof en haar brein bereikte. Haar hele lijf bevroor waardoor zij stil moest strijden.

De arts die met ons sprak, ja hij zei echt alles. Dat alles wat zij had nu haar verval was. Het was haar toekomstbeeld. Een beeld dat nooit verdween.

Mijn moeder was echt moedig maar nooit meer alleen. Zij kon niets meer zelfstandig en de hulp verscheen. Er kwam ellende bij. Het ging nooit meer voorbij.

Toen kwam de dag dat zij daarna nooit een dag meer kreeg. Wij voor altijd moederloos en zij voor eeuwig zweeg.

Breinbreker

In de spiegel bekijk ik mijn gedachten, het is onmiskenbaar. Hier woedt een brainstorm. Talloze hersenspinsels fladderen onrustig voor mijn geestesoog. Ik scan ze van links naar rechts en op en neer, terwijl ze onophoudelijk ontsnappen uit mijn bovenkamer. In een poging ze bij elkaar te houden, zwaai ik als een malle met een haarnetje in het rond. Ik zal en moet ze vangen. Één voor één vallen duizenden dolle denkbeelden uit elkaar.

Ik spiegel en buig. De leegte breekt.

Weet mij nog

Ik ben mijn vaders dochter. Ik ken hem al lang. Hij kent mij nog steeds.

Maar ik weet dat hij weet dat hij vergeet. Dat hij zich vergist in wat hij gisteren nog wist. Door de mist verdwaalt hij. Zakt hij weg en herhaalt hij. Ik roep hem terug in de tijd.

‘Pa, kijk!’

Zijn weten is gewist. Ik weet dat hij haar mist.

Wij zwijgen de tijd voorbij.